پا برهنه در پارک

Sa+Mo

2011-12-27T01:32:00.000-08:00

همیشه خودم را مدیون آدم های با ذوق و سلیقه می دانم ؛همین آدم ها هستند که زندگی را برای ما شادتر می کنند.این مجموعه به سفارش معین صمدی و همسر عزیزش ساره طراحی و ساخته شد.معین و ساره جزو انیماتورهای بسیار خوب و دوست داشتنی هستند.ساختن عروسک هایشان برای من بسیار هیجان انگیز و باعث افتخار است.ا

عروسک مسافر /هاله کوچولو

2011-12-24T01:21:00.000-08:00

	Traveller Doll (Little Haleh) is the name of a project by Haleh Moaddabian: Discover Smiles inspired by the movie "Amélie" i made a doll that travels the world! I sent it to a friend in Italy/Florence, then I will asked her to send it to another friend in some other country, taking pictures in front of national landmarks and historic places or every where he/she likes....if you want to volunteer to help me in this project let me know! Special thanks to those who have helped me in this project : Saaedeh & Soodeh Doostbekheir Hamidreza Ahmadi Hedieh Moaddabian & My Family & All of my friends around the world :)

Traveller Doll (Little Haleh) is the name of a project by Haleh Moaddabian:

Discover Smiles

inspired by the movie "Amélie" i made a doll that travels the world! I sent it to a friend in Italy/Florence, then I will asked her to send it to another friend in some other country, taking pictures in front of national landmarks and historic places or every where he/she likes....if you want to volunteer to help me in this project let me know!
Special thanks to those who have helped me in this project :

Saaedeh & Soodeh Doostbekheir
Hamidreza Ahmadi
Hedieh Moaddabian
&
My Family
&
All of my friends around the world :)

عروسک مسافر (هاله کوچولو)اسم یه پروژه اس ؛که ایده ی اولیه ی اون از فیلم آمیلی گرفته شد .بعد از اون شروع به طراحی و ساخت این عروسک کردم .این عروسک بر اساس کاراکتر من طراحی و ساخته شد ه و قصد داره دور تا دور دنیا رو به کمک دوستاش بگرده و در هر شهر تعدادی عکس در مکان های زیبا ؛مهم و تاریخی بندازه .عروسک مسافر سفر خودش رو از فلورانس آغاز کرده و الان اسپانیاس...هدف از این پروژه پیدا کردن لبخندهای جدیده!به همین سادگی

می تونید این پروژه رو تا راه افتادن سایتش از طریق این لینک پیگیری کنید

از کسانی که منو در این پروژه یاری می کنند خیلی خیلی ممنونم

:

ساعده و سوده دوست بخیر
حمیدرضا احمدی
هدیه مودبیان
+
خانواده ی عزیزم
+
و همه ی دوستانم در سرتاسر دنیا

آقای عجیب

2011-09-23T12:52:00.000-07:00

نباید شباهت این آقا به فیل شما را به اشتباه بیاندازد؛او یک فیل نیست؛او یک آقای عجیب است که ویولن سِل می نوازد

می نوازد در انتظار دختری که پشت به پشت او ایستاده و با صدای ساز آقای عجیب اشک می ریزد

کارگاه یک روزه ی طراحی و ساخت عروسک

2011-09-23T12:29:00.000-07:00

گزارش این ورک شاپ را در اینجا بخوانید

طراحی پوستر:آرش اباذرپور

كلاس هاي من در آموزشگاه آبان

2011-07-25T05:16:00.000-07:00

آبان كارگاه تخصصي آموزش هنر براي كودكان است.محيط شاد و گرمي دارد كه زير نظر يك نقاش و هنرمند اداره ميشود.من در اين آموزشگاه مربي كارگاه هاي "حجم هاي خلاق" و"عروسك سازي " خواهم بود.آموزشگاه آبان سايت هم دارد كه به زودي پُر و پيمان تر ميشود.اگر راجع به جزييات كلاس ها سوالي داشتيد با ايميل من تماس بگيريد

haleh.moaddabian@gmail.com
www.abanart.com

Heda+Zohreh+Parmin

2011-07-25T05:06:00.000-07:00

برادزاده ي عزيزم؛پارمين؛بيست و نه تيرساعت هشت و سي و پنج دقيقه به دنيا اومد

کوچکم؛دیروزها که دست هایم کوچک بود؛پدر ِ تو ؛برادر ِ من ؛دستم را توی دستش گرفت؛توی چشمهایم نگاه کرد و گفت:یه روزی نقاش میشی...دیروز دست کوچکت را توی دستش گرفت ؛بویید؛بوسید...گفت :یه روزی پیانیست میشی .پدرت دست ِ ما را خوانده..

از دفتر ریزنوشت های هاله/وقتی پارمین دو روزه بود/انتهای تیر

مجموعه ی این روشنای نزدیک/طراحی جلد/ دو

2011-06-06T02:30:00.001-07:00

بعد از این همه وقت دیدن روی بلاگم آنقدر هیجان زده ام میکند که چند جیغ کوتاه و مسخره میکشم .خیلی وقت است دلم می خواهد پست کنم کارهای جدیدم را و روده درازی کنم برایتان اما وی پی اِن دار نیستم و این فیلتر شکن ها برایم شده اند زن بابا ؛هیچکدام با من سازگار نیستند.این کتاب ها همه توسط انتشارات سخن گستر به چاپ رسیدند.حدود هفت کتاب دیگر از مجموعه ی کتاب های استانی هم در دست چاپ است.ریزنوشت دلتنگانه:دلم برای پا برهنگی هایم تنگ شده.ا

مجموعه ي اين روشناي نزديك/طراحي جلد

2010-08-11T22:13:00.000-07:00

گرافيك ؛تصويرسازي و مديريت هنري اين مجموعه ها به عهده ي من است.
دو تصوير پايين:مجموعه ي كتاب هاي استاني يك مجموعه ي ادامه دار است كه هر جلد از كتاب هايش مختص به يك استان ميشود كه شامل شعر و داستان از نويسندگان و شاعران آن استان است.احتمالا تعداد كتاب هاي اين مجموعه به سي و دو جلد ميرسد .تاكنون چهار جلد از اين مجموعه توسط انتشارات سخن گستر به چاپ رسيده و به زودي در فروشگاه الكترونيكي اين روشنا به فروش ميرسد.
تصوير بالا :علاوه بر اين چهار جلد ديگر هم طراحي كردم كه خارج از مجموعه ي كتاب هاي استاني است و هركدام به يك نويسنده يا شاعر تعلق دارد؛اين كتاب ها هم به مجموعه ي اين روشناي نزديك تعلق دارند و توسط انتشارات سخن گستر به چاپ رسيدند .

شما ميدانيد چه بلايي سر اينجا آمده؟كه نصف بلاگ و عكس هايش ديده نميشود !و با هزار بدبختي عكس هاي اين پست را آپلود كردم.احتمالا مجبور به اسباب كشي ميشوم.اگر از اينجا رفتم؛آدرس خانه ي جديد را ميچسبانم سردر همين جا.يادتان نرود؛پا برهنه بياييد.

ا

Sa&Re

2010-05-30T12:08:00.000-07:00

به سفارش رضا بهرامي نژاد مستند ساز و همسر نازنينشان ثاره هوشيار

ريزنوشت توضيحي :از دوستان عزيزي كه به خودم يا دوستانم ايميل دادند؛كامنت گذاشتند و تقاضاي خريد عروسك كردند بسيار بسيار ممنونم اما متاسفانه به دليل اينكه ساختن اين عروسك ها از من وقت و انرژي زيادي مي برد و من هم براي خودم گرفتاري هاي جديد(!) ساخته ام؛ فعلا سفارش جديد قبول نميكنم.اما اين خبر را ميدهم كه شايد بزودي در اينجا عروسك هايي براي فروش داشته باشم.ا

25+1

2010-05-18T09:54:00.000-07:00

در آستانه ي بيست و شش سالگي هستم و قوزك پاي چپم ؛موقع راه رفتن تِق تِق صدا مي كند.نشانه ي چيست نمي دانم!اين عروسك را ببينيد و باور كنيد كه وقتي اولين عروسكم را مي دوختم فكرش را هم نمي كردم كه اين كار را ادامه دهم بيشتر برايم مثل يك ديوانگي بود براي رسيدن به يك تجربه ي جديد.اما آنقدر به اين پالت جديد ِ نخ نخي ام دلبسته شدم كه اطرافم پر شد از دست دوخته هايم و آنقدر كارها ديده شدند تا كار به جاهاي باريك كشيد يعني كه دوست و آشنا از من درخواست عروسك كردند و متاسفانه يا خوشبختانه دوستان هم هنرمند بودند و هم عزيز و نشد كه نه بگويم.الان سه سفارش ديگر عروسك دوزانه در دست دارم و واقعا هنوز هم نميدانم كه مي خواهم باز هم سفارش بگيرم و بفروشم يا نه!ا

ريزنوشت يك: اين عروسك ؛يك عروسك دورو است كه به پرستو حقي فروخته شد.ديدن تصويرسازي هاي پرستو به شدت توصيه ميشود.ا
ريزنوشت دو:به زودي عكس سفارش هاي ديگر را هم در اينجا خواهيد ديد.ا
ريزنوشت سه:اولين عروسكي بود كه تا متولد شد از من جدا شد؛قبلا يك عروسك ديگرم را به دوستي هديه داده بودم اما جند روزي بيشتر كنارم بود؛بعد رفت!دلم برايشان تنگ ميشود.ا

سال ِ نو مبارك

2010-03-16T11:22:00.000-07:00

آنقدر كه همه عجله كردند در تبريك عيد ,من هم هول برم داشت كه نكند از قافله جا بمانم(كه البته هميشه مي مانم)خصوصا اين كه امسال سال ببر است و از شما چه پنهان كه من سرتا سر سال ِ گاو , خواب گربه سانان ديدم,از شير و پلنگ و گربه وحشي بگير تا ببر.براي همين وقتي فهميدم سال ببر است خوشحال شدم چون بالاخره امسال مجبور ميشوم به اين بهانه هم كه شده خواب هايم را تصويرسازي كنم.فكر ميكنم تا پنج ؛شش سال آينده سرم به ديوانه بازي هايم گرم باشد .بعدش هم خدا را چه ديدي شايد از معبد ببرها سر در آوردم!
اين هفته هاي پاياني سال هشتادو هشت تا همين امروز بدجور به من سخت گذشت.استرس كارهاي انجام داده و نداده(همين جا عذر ميخواهم) يك ور ,قراردادهاي تصفيه نشده هم يك ور و دست دردم هم همان ور. (البته در همان حوالي هم اتاقم است كه همــــچنان انگار كه وسط اش بمب تركانده باشند تمام وسايلش چسبيده به سقف)
آنقدر هم الان شده ام مثل بچه اي كه بلد نيست حرف بزند اما اصرار به حرف زدن دارد و از دهانش تنها اصواتي خارج مي شود.براي همين شايد غلط غولوط نوشته ام, شايد مثل هميشه ننوشته ام... اما خواستم بگويم كه من هم امسال مثل شما براي تبريك بهار هول برم داشته آنقدر كه سال پيش را عجيب گذرانديم...براي همين شتابان آمدم تا بگويم؛ سبز ترين بهار را برايتان آرزو ميكنم.

ريزنوشت ِ گيجانه:مي گويند در بين عده اي از علما بر سر ببر يا پلنگ بودن امسال اختلاف است!

تصوير را براي كارت پستال عيد كه هر سال انجمن تصويرگران چاپ مي كند كار كردم كه اگر انجمن خوش قول باشد چاپ ميشود. ا

ا

اسم ندارد؛ فقط درد دارد

2010-02-14T03:12:00.000-08:00

اين پاييز هم رفت

2009-12-22T09:09:00.000-08:00

پاييز كه ميگذرد نگران ميشوم ؛ انگار نه انگار كه زمستاني هم هست....
***
*اگر تصوير زردنبو شده و بد كيفيت ببخشيد چون كار بزرگ بود مجبور شدم ازش عكس بگيرم
ا

روزمره

2009-11-17T04:13:00.000-08:00

يك-دختري با سكوت هاي غريب و طولاني؛اين را آدم هايي كه مرا ميشناسند ممكن است بگويند.كساني كه بيشتر ميشناسند مرا؛ چيزهاي ديگري هم پشت هم تلنبار ميكنند.تكذيب نمي كنم كه يكي از ستايش گران ِ سكوتم.سكوت براي من يكجور بازي است.يكجور بازي با آدم هايي كه برايم جالب ترند و يا بيشتر دوست دارم وجودشان را كنكاش كنم و يا آنها وجود ِ مرا. آنها در مقابل سكوت من به تقلا مي افتند و هي مي گردند و يا آنقدر خودشان را ميگويند تا به حرفم بياورند.من اين بازي را خيلي دوست دارم چون از آدم هايي كه ميخواهند نگشته پيدا كنند بيزارم و اين سكوت بين من و آنها فاصله مي اندازد.
دو-ميروم كلاس ِ تاريخ هنر ِ مدرن؛خيلي خوب است نه به اندازه ي يك كلاس ِ تاريخ ِ هنر كه بيشتر!
توي كلاس ريف اول هميشه دختر و پسري مي نشينند كه خيلي مشتاق ِ همند و اين معادله به قدري دو طرفه است كه بيشتر به معجزه مي ماند.جلسه ي اولي كه هم را ديدند قيافه شان شبيه آدم هايي شد كه مدت هاي مديدي براي هم نامه نوشتند اما هيچ وقت نامه ها را پست نكردند.هميشه كنار هم اما با يك صندلي فاصله مينشينند.يكبار پسره كتش را ميگذارد روي صندلي مياني و يكبار دختره كيفش را.انگار كه اين سنت كيف گذاري في ما بين را از پدرانشان به ارث بردند و همچون يك آيين مقدس اجرايش ميكنند.بعد خودشان را از روي صندلي هاشان كِش ميدهند ؛صورت هايشان را به هم نزديك ميكنند و تا قبل از آمدن ِ استاد با هم پِچ پِچ ميكنند.دختره بيشتر زبان ميشود و پسره بيشتر گوش.پسره در تمام مدت حرف زدن ِ دختره شستش را ميگذارد زير چانه اش و انگشت اشاره اش را روي لب هايش فشار ميدهد.دختره وقتي ميخندد هزار تا چين و چروك مي افتد كنار چشمهايش و يكدفعه پير ميشود .آنوقت پسره انگشت اشاره اش را روي لب هايش محكم تر فشار ميدهد انگار كه نگران بيرون پريدن حرفي از ميان لبانش باشد و دختره هي پيرتر ميشود.....
سه-اين كه هيچ وقت هيچ چيزي را به خاطر به دست آوردن چيز ديگري از دست نداده باشي اصلا هنر نيست!تروخدا پُز نده لااقل

***
تصوير ِ بي ربط به متن:يكي از فريم هاي تصويرسازي شده براي كتاب‌ِ "بچه ها دلم برايتان تنگ ميشود" كه توسط انتشارات سوره ي مهر چاپ شد
هميشه

بي امضا مانده و بي نام ونشان چاپ شد

2009-11-10T01:25:00.000-08:00

طراحي جلد براي مجموعه داستان؛ قصه هاي شهر جنگي/انتشارات سوره ي مهر/نوجوان
_ _ _‌ _
البته بي امضا چاپ شدن كار باعث شد كه بالاخره به فكر يك امضا براي تصويرسازي هام بيفتم؛كه الان گوشه ي سمت چپ ِ پايين كار به سختي ميتوانيد آن را مشاهده كنيد
;)

اين يك پست ِ بيات است

2009-10-22T12:30:00.000-07:00

هرگز با اره برقي به دل‌ ِ طبيعت نرويد
سفر خيلي خوب است آنقدر كه يك كتاب تازه خوب است.بي خود نيست كه شاعر مي گويد :بسيار سفر بايد تا پخته شود خامي!خيلي خوب است كساني كه با آنها به سفر ميرويد به اندازه ي همان طبيعت ساده و خاك و خُلي باشند و اگر اين نبود نصف سفر را باخته ايد.چندين هفته پيش(علت ِ عنوان پست را دريابيد)با ماري رفتيم سفر؛ماسوله و قلعه رودخان.هر دو جا بي نظير* بودند و حالمان حسابي جا آمد.ا
*بي نظير:يعني وقتي تا نيمه تان فرو رفته ايد در مه ؛باران خيستان كند و موهايتان فر بخورد در هوا و آوازي هي تكرار شود در گوشتان شايد مثل وقتي كه تام ويتز ميخواند.
نيمه ي اول سفر كمي اخممان آمد از تمام چيزهايي كه يك گروه طبيعت گردي بايد داشته باشد و گروه ما هيچ نداشت.اما نيمه ي دوم سفر حسابي به همان چيزهاي نداشته ي گروه خنديديم و چنان خنديديم كه آقايان راننده كه دو برادر بودند از خنده ي ما خنديدند و اسممان را گذاشتند :"دو قلوهاي به هم نچسبيده" و اين آقايان راننده چه خوب بودند: ساده و خاك و خُلي....ا
بيزينس مابانه
ميني بوسمان جايي در منجيل مقابل سه مغازه ي به هم چسبيده متوقف شد تا گروه اگر ميخواهند زيتون بخرند.اره برقي(ليدرمان)فرياد برآورد كه "ص و برادران"را براي خريد زيتون پيشنهاد ميدهد.چيزي نگذشت كه تمام گروه در مغازه ي "ص و برادران"يعني مغازه ي وسطي تنگ هم ايستادند تا زيتون بخرند.من و ماري زيتون خريدنمان نمي آمد پس مانديم در ميني بوس و مغازه ها را نگاه كرديم.آقاي "ر و برادران"با سبيل خطي و دهان نيمه بازش تكيه داده بود به در ِ مغازه و به مغازه ي پر از خريدار "ص و برادران"با حسرت نگاه مي كرد.مغازه ي"ر و برادران"به اندازه ي مغازه ي"ص و برادران"بزرگ بود و به نظر من و ماري در چيدن شيشه هاي زيتون مقابل مغازه اش بسيار با سليقه تر عمل كرده بود و بي خود نبود كه اينهمه دهانش باز مانده بود و فكر مي كرد اشكال كارش كجا بوده.مغازه ي سومي مغازه ي"ذ و برادران"بود كه مساحتي نصف يا كوچكتر از دو مغازه ي ديگر داشت.آقاي" ذ و برادران" نشسته بود پشت دخل و سبيل كنان نيم نگاهي به مغازه ي "ص و برادران " داشت كه از مشتري پر و خالي ميشد و نيم نگاهي هم به نيش هاي از بناگوش در رفته ي من و ماري .ا
بعد از اينكه حسابي فكمان درد گرفت از بس كه خنديديم به مغازه هاي بي مشتري مانده ؛پرده را كشيديم و لميديم روي صندلي هايمان كه يكي از آقايان راننده با يك ظرف كوچك پلاستيكي پر از آلوي جنگلي سياه كه از دور ترش بودنش را شهادت ميداد وارد شد.ظرف را گذاشت توي دست من و گفت:اين تقديم شده به شما" دوقلو هاي به هم نچسبيده"!ا
خوردن اولين آلو برق از چشمانمان پراند آنقدر كه يادمان رفت پا پـي ِ آقاي راننده شويم كه اين آلوها تقديمي چه كسي است.جدا كه ترش بود.مزه ي لواشك هاي پشت بام پز ِ مادربزرگ ها را مي داد و معلوم است كه من و ماري چه ملچ و مولوچي سر داديم در ميني بوس.ا
زيتون خران تك تك آغوش در آغوش ِ شيشه هاي روغن زيتون يا ظرف هاي انباشته از زيتون ِ هوس انگيز وارد ميني بوس مي شدند و اولين صداهايي كه مي شنيدند قطعا ملچ و مولوچ ِ ما بود .آقاي بغل دستي ِ من كه از قضا خيلي هم جنتلمن بود(به اندازه اي كه روباه مكار مي توانست جنتلمن باشد)به محض جلوس بر صندلي خيره ماند به ظرف ِ آب از دهن سرازير كن ِ من. در حدي خيره كه مجبور شدم تعارف كنم .روباه مكار زباني در دهان چرب كرد و گفت:چي مي خوري با اين سرو صدا "روح كوچولو(اسم اهدايي ِ روباه مكار به من)"؟ و آلويي برداشت و چپاند در دهانش.
آلو هنوز در دهانش آب نشده خجسته شد و وقتي فهميد آقاي راننده ظرف را تقديم كرده شتابان به سوي او شتافت تا هم از موضوع سردربياورد هم براي خودش از اين آلوها بخرد.چيزي نگذشت كه سيل عظيم زيتون خران ميني بوس را تخليه كردند و به مغازه ي "ذ و برادران"سرازير شدند و البته مجبور شدند كمي تنگ و ترش تر بايستند .ا
بعد كه مسافران آغوش در آغوش ِسطل هاي انباشته از آلوي جنگلي بازگشتند آقاي روباه مكار برايمان تعريف كرد كه آقاي "ذ و برادران" ظرف آلوي جنگلي را به من و ماري تقديم كرده و من ماري همان موقع كه فهميديم گفتيم : اَ ي اَ ي(يعني كه عجب ذكاوت ِ سبيل كنانه اي داشت طرف)
اين بار اگر گذرم به آن طرف ها بيفتد فقط از "ر و برادران" خريد ميكنم چون شيشه هاي زيتون مقابل مغازه اش را خيلي با سليقه روي هم چيده بود.ا
باقي عكس ها را اينجا ببينيد

چند تکه/سه -- روده درازانه

2009-09-23T08:58:00.000-07:00

سفیدی در سفیدی

ساده بودنت را دوست داشتم.یکدست بودی, مثل برف که می پوشاند سطح دشت را...انگار با قلموی سفید کشیده باشنت روی بوم سفید.ا
الان هم فرقی نکرده.فقط کمی غمگینم...ا

سایه های بی شکل غمگینم می کند..و الان یک سایه ی بی شکل افتاده رویت,سایه ای که شکل هیچ چیز نیست...نه شکل درخت است,نه شکل پرنده و نه شکل ابر.منتظرم باد بیاید و یواشکی سایه ی بی شکل را ابا خود ببرد..ا

سفیدی در سیاهی

کوچک که بودم( یعنی کوچکتر از اینی که الان هستم)عاشق نقاشی کشیدن بودم.فکر می کنم بیشترین تصویری که خانواده ام از من به یاد دارند تصویر کله ی گرد و کوچکی با موهای فر خورده است که روی یک عالمه کاغذ و مداد رنگی خم شده.صبح ها به عشق باز کردن دفتر نقاشی ام از خواب بیدار میشدم و شب ها برای کشیدن یک نقاشی جدید نقشه میکشیدم.یادم می آید یکبار یکی از نقاشی هایم در خانه بلوا به پا کرد.نقاشی ام یکسره خالی بود از رنگ.سیاه و سفید و خاکستری.درست یادم نیست چه کشیده بودم انگار شلوغی یک خیابان را با یک آسمان پر از ابرهای تیره و مردی سیاه پوش که گذر می کرد در آن شلوغی ها.دفتر نقاشی ام دست به دست می چرخید و پچ پچ می کردند همه و من خوشحال بودم که نقاشی ام اینقدر مورد توجه قرار گرفته. اما الان می فهمم که آنها نگران شده بودند از اینکه دختر کوچکشان اینهمه سیاه نقاشی کرده بود و من الان که خوب فکر میکنم تعجب می کنم از نگرانیشان.جای نگرانی نبود .من کاغذ را آن همه سیاه کردم تا سفید را بهتر بشناسم...ا

سیاهی در سیاهی

نشسته بودم ,که نه,دقیق تر اگر بخواهم بگویم لمیده بودم روی کاناپه ی جلوی تلویزیون و یک پایم نشسته بود روی پای دیگرم و پای زیرین به پای رویی دهن کجی میکرد که :هی!کور خوندی!گهی زین به پشت و گهی پشت به زین!و من داشتم گل های قالی را می شمردم و بعد گل های پرده را شمردم و بعد گل های پیرهنم را شمردم و فکر کردم چرا همه چیز این همه گل گلی است و تلویزیون که مثل یک پیرمرد چشم چران هی نق میزد و چشم از من برنمی داشت و هم نوازی گه راه انداخته بود.طرف نشسته بود پشت یک میز شیشه ای که شبیه یک سفینه ی بدشکل بود و پشتش یک عکس بزرگ از آسمان و کهکشان چسبانده بود.واقعا فکرش را بکنید با هزار امید و آرزو بروید آسمان و بعد ببینید مردک با سفینه ی بدشکلش آنجا چرخ میزند و با خط کش سی سانتی اش وجب به وجب آسمان را سانت می کند.طرف داشت راجع به ماه حرف میزد.دیگر داشت زیاده روی می کرد,خدا خدا می کردم که بچه ای ننشسته باشد پای این برنامه ,که اگر نشسته بود کارش ساخته بود.دیگر می فهمید که ماه یک کیک بزرگ و سفید خامه ای نیست که خدا برای شب پخته تا خوشحالش کند.کلی می خورد تو ذوق بچه هه!تلویزیون را خاموش کردم .نمی خواستم دهن به دهنش شوم با آن دندان های نداشته اش.بلند شدم رفتم کنار پنجره.پرده ی گل گلی را زدم کنار.همه ی گل هایش ریخت روی موهایم.نگاه کردم به کوه با آن کلاه پشمی سفیدش, که از دور برایم دست تکان می داد.دیدمت آن پایین ,روی دامنه ی پر از برف,چشمهایت را تنگ کرده بودی و خیره بودی به قله.جلوی پایت را هیچ ندیدی انگار و صاف رفتی توی یک تاپاله ی گه و تا قله نقطه ,نقطه,نقطه رد پای گهی از خودت به جای گذاشتی(خب هر کسی از خودش چیزی به جای می گذارد)ا

آنجا ,آن بالا,روی قله,نگاه کردی پایین را:ا

نقطه,نقطه,نقطه گه بود از رد پایت

فریاد زدی:وه که چه چشم اندازی

بله!چه چشم اندازی!بویش تا اینجا می آید

هونگ زاو جیو *با خانم دال

دست پاچه شده بودم.دامنم را گرفته بود بین دو دستش و با به به و چه چه از من می پرسید که آن را از کجا خریده ام,دست هایش لاغر و ترکه ای بود ,لاغر که چه عرض کنم مثل استخوانی که رویش را با پوست تزیین کرده باشند و به راستی تزیین ,چون احساس می کردی هر لحظه ممکن است این پوست نازک و چروکیده پاره شود .سعی کردم دست پاچگی ام را پشت لبخند پت و پهنی پنهان کنم اما اینقدر این کار را کرده بودم که فکم درد گرفته بود.لبخندم را جمع و جور کردم و به فکم کمی استراحت دادم.حالا داشتم با دو چشم بیش از اندازه گشاد شده ام بی قراری ام را به او ابراز می کردم, اما او دست بردار نبود,بعد از دامن به سراغ گوشواره هایم رفت و با به به و چه چه باز پرسید:اینارو از کجا گیر اوردی؟دیگر کم کم داشت کوک های دو طرف دهانم که با آنها لبخندم را مرتب نگه داشته بودم در می رفت که بازرسی بدنی تمام شد.با دست های استخوانی اش بازویم را فشرد و توی راهرویی که به اتاق کارش منتهی میشد پیش افتاد.همیشه جوری لباس می پوشید که هر لحظه فکر می کردم لباس هایش را یک نقاش خوش خیال برایش نقاشی کرده.آن روز یک بلوز آستین بلند قرمز پوشیده بود و رویش یه ژاکت آستین حلقه ای که رنگ بنفش خوبی داشت و یک دامن چهار خانه ی سفید و مشکی که به اندام ریزه اش خوب نشسته بود.در ِاتاق کارش را همیشه قفل می کرد. چرایش را نمیدانم چون جز خودش و یک راننده ودو خدمتکار خانم و البته من,کسی آنجا رفت و آمد نداشت.علاوه بر اینکه یک اتاق دیگر هم داشت اما در ِ آن هیچ وقت قفل نبود.ا

دیوار های اتاق مثل سینه ی یک افسر بازنشسته پر بود از درجه و تقدیر.با اینکه صد بار دیده بودمشان هر دفعه مجذوبشان میشدم.یک عکس بود که همیشه بیشتر از بقیه ی دیوار آویخته ها مرا به خود مشغول می کرد. جشن تقدیر از پزشکان پیشکسوت بود این را میشد از پارچه ی بیریختی که پشتشان آویخته شده بود فهمید.همه ی پزشکان جلوی دوربین صف کشیده و شق و رق ایستاده بودند و با افتخار لوح تقدیر را به سینه شان چسبانده بودند.در میان این جمع او تنها زن بود که به خاطر اندام کوچک و قد کمتر از صد و پنجاه سانتی متری اش جلوتر از همه ایستاده بود تا دیده شود.در گوشه ی اتاق یک تخت بود,از آن تخت هایی که در مطب ها هست و جلویش پاراوان دارد.کنارش یک ویترین مانند فلزی قرار داشت که شکل و شمایلش شبیه آدم هایی بود که همش ناله شنیده.در ویترین ِ ناله شنیده پر بود از کاتالوگ و بروشور و وسایل پزشکی اما از همه جالب تر یک مولاژ بود.از آنهایی که در آزمایشگاه های زیست شناسی نشانمان می دادند و به راحتی می توانستی دستت را در دل و روده ی مدل بیندازی و معده اش را جدا کنی یا قلبش را توی دستهایت بگیری.کنار ویترین یک یخچال کوچک و سر به زیر بود که مثل بچه خپل های مدرسه در دلش می توانستی انواع خوردنی ها را سراغ بگیری وخب...من هیچ وقت از این خوردنی ها بی نصیب نمی ماندم.ا

در طرف دیگر اتاق یعنی جایی که من و خانم دال همیشه می نشستیم یک میز بزرگ,از همان هایی که دکتر ها دارند,قرار داشت و دو صندلی که جای من و خانم دال بود.روی میز پر بود از بروشورهای مختلف که بیشترشان مربوط به داروهایی برای قلب بود.یک لیوان هم بود پر از چوب بستنی,هر دفعه چشمم بهش می افتاد حلقم درد می گرفت.دست خانم دال رفت طرف لپ تاپ تا درش را باز کند و من می دانستم که این کار به اندازه ی یک ابدیت طول خواهد کشید.همیشه در لپ تاپش را جوری باز می کرد که انگار در یک جعبه ی گنج را باز میکند و این دستگاه به اندازه ای برایش نا شناخته بود که سرزمین عجایب برای آلیس.در این فاصله-باز کردن در لپ تاپ-من هم سعی کردم یک فیل چاق و چله را درون یخچال جای دهم.همه جوره امتحان کردم.بیشتر گیر و گرفتاری ام با خرطومش بود که آخر سر مجبور شدم بپیچمش دور سرش و گوش هایش را بکشم رویش.قیافه ی فیله بدجوری بامزه شده بود.شده بود شکل خانومی که موهایش را بالای سرش جمع کرده تا به عروسی ای, جایی برود و بابت موهایش کمی معذب و دلخور است.بعد فکر کردم این اصلا انصاف نیست.فیل بیچاره چه گناهی کرده که باید برای سرگرمی من برود توی یخچال.بعد یادم آمد که فیل ها را خیلی دوست دارم چون ساده اند, با آن لباس یکسره خاکستریشان,اهل شوخی اند و لازم نیست بعد از هر شوخی پایین اش امضا کنی:این یک شوخی بود!با احترام.حیوانات بزرگی که با وجود بزرگیشان خیلی مهربانند و البته با مزه!و این منطقی است که اهالی آدمیان را زیاد خوش نمی آید یعنی هر چه بزرگ تر باشی باید غیر مهربان تر و بی نمک تر باشی انگار که از دماغ فیل افتاده ای و این یک اصل است وگرنه آسمان به زمین می آید.سوار فیل شدم و فیل خرطومش را انداخت دور گردنم یعنی که خیلی خوشحال است که با من دوست شده.فیل مرا برد به زادگاهش جایی که درخت ها زیاد بودند و آدم ها قهوه ای.خانم دال داشت انگشت استخوانی اش را در هوا چرخ می داد و راجع به خرید میوه و سبزی امروز صبحش حرف می زد.وقتی از انگور های درشت و یاقوتی حرف میزد چشمانش برق میزد و در آنها دو حبه انگور شروع به رقصیدن می کرد.آب از لب و لوچه ام راه افتاد و باز به مچ باریکش خیره ماندم و با خودم فکر کردم: بیچاره خانم دال!تا به حال نتوانسته یک خوشه ی انگور را کامل بخورد.ا

نگاهم روی صندلی گاهواره ای فلزی کوچکی که روی میز بود تاب می خورد.روی کوسن قرمز رنگ صندلی چند سوزن ته گرد جا خوش کرده بود. این بار از مدل حرکت دادن انگشتش در هوا فهمیدم که دارد راجع به راننده اش حرف می زند.انگشت سبابه اش را با تحکم به سویم دراز کرده بود و تکان می داد و چشم هایش داشت از حدقه در می آمد.باز هم برای بردنش به دانشگاه دیر آمده بود و با دین چشم غره های خانم دال او را به باد نا سزا گرفته بود و به او گفته بود بی شعور!ا

چشم هایش خیس اشک شد و به هق هق افتاد:می بینی به چه روزی افتادم؟باید از یه آدم بی سواد فحش بخورم.ا

راننده ی خانم دال مرد دراز و لاغری بود که موهای بلندش را روی شانه هایش می ریخت و یک سبیل صاف و منظم داشت.زن و بچه اش را در شهرستان رها کرده بود و آمده بود تهران به قصد کار و به محض ورودش به تهران برا ی خودش یک زن صیغه کرده بود و از او یک بچه داشت.دستم را گذاشتم روی شانه اش و سعی کردم آرامش کنم.نمی دانستم چه باید بگویم تا آرام شود واز زدن حرف های بی سرو ته معمولی هم هیچ خوشم نمی آمد و او زار زار گریه می کرد و شانه های کوچکش زیر دستم بالا و پایین می رفت.یک دفعه خندیدم.این بهترین کاری بود که بلد بودم و دیگر چندان فرقی نمی کرد که در این موقعیت کار به درد بخوری هست یا نه.مثل اینکه لبخند بی جایم به جا عمل کرد چون لرزش شانه هایش متوقف شد و به من لبخند زد:ببخشید ناراحتت کردم.فیل در کله ام همچنان در حال گشت و گذار بود و وقتی راه می رفت در کله ام بام بام صدا می کرد.خانم دال شما تا حالا آفریقا بودید؟

چهره اش بازتر شد.از این که لبخند بی ربط و سوال بی ربط ترم سونات غمناک پاییزی خانم دال را پایان داده بود خیلی خوشحال بودم.با گوشه ی آستین اش چشم های اشک آلودش را پاک کرد:آره!من تقریبا همه جای دنیا رو دیدم.آفریقا هم بودم.ا

جو و و و ونیام!رفته بودم اونجا برای تحقیق راجع به یه بیماری .........آفریقا خیلی قشنگه...انگار یکدفعه جوون شد.حالا خانم دال هم پریده بود روی فیل و فیل هم بام بام کنان از میان درخت های عجیب و زیبا می گذشت و به ما سواری می داد.حتی یکبار خرطومش را حلقه کرد دور کمر خانم دال و او را به سمت درختی برد تا موز بچیند....ا

آره....گذشت.این یعنی اینکه دیگر نمیتوانستم راجع به آفریقا بشنوم.-اول می خوام ایمیل هایی که برام اومده ببینم بعد هم یه ایمیل بفرستم .خـــــــب...بذار فکر کنم,چی کار باید می کردم؟

و فکر کرد...قیافه اش شبیه بچه دبستانی ها شده بود که می روند پای تخته و درس بلد نیستند و هراسانند از اینکه مواخذه شوند.مِن مِن کنان دفترچه ی کوچکش را از کشوی جلویی میز بیرون کشید و نگاهی به من انداخت تا به او جواز تقلب بدهم.دفترچه را سریع گشود.بعد انگشتش را با زبان تر کرد و ورق زد تا برسد به یادداشتش در مورد چِک کردن و فرستادن ایمیل.بعد صدایش را صاف کرد انگار که می خواهد انشایی در مورد::چگونه تابستان خود را گذرانده اید::بخواند و شروع کرد به خواندن,دست نوشته هایش مثل حشرات ریزی بودند که به این سو و آن سو می دوند تا از سفیدی کاغذ به یک جای تاریک تر پناه ببرند.خواند:برای فرستادن ایمیل ابتدا وارد ایمیلمان میشویم و بعد دکمه ی..دکمه ی ...کا...کا...بوس را فشار میدهیم.ا

با فیل نشسته بودیم کنار یک دریاچه.فیل خرطومش را پر از آب می کرد و بعد می پاشید به سرو صورتم...شاید آب رفته بود توی گوشم.دوباره خواند:بعد از فشار دادن دکمه ی کابوس....از شدت خنده در دلم غوغایی بود که بیا و ببین.هر چه فکر می کردم نمی دانستم به جای چه چیزی اشتباها نوشته کابوس !بهتر دیدم که به رویش نیاورم که اشتباه کرده چون تمام تلاش هایم برای آرام کردنش به هدر می رفت.انگار که برای آرام کردن بچه ای که بستنی اش از دستش رها شده برایش بادکنک بخری بعد بزنی بادکنکش را بترکانی.دست نوشته اش را برایم تا ته خواند.دوست داشتم دفترچه اش را بگیرم و به خاطر تبدیل کردن یک نوشته ی علمی به یک نوشته ی علمی- تخیلی انتهای نوشته اش یک ستاره ی طلایی و یک ماه نقره ای بچسبانم.برای آنکه خنده ام را بخورم گفتم:خانم دال اینترنت مثل یه جنگل خیلی خیلی بزرگه,میتونیم هر چی دلمون بخواد از توش پیدا کنیم,تعبیر افتضاحی بود اما در آن شرایط چیز بهتری به مغزم نمی رسید.جوری نگاهم کرد که فکر کردم دیوانه شده ام.گفتم:دوست دارید راجع به چی بدونید؟بگین تا پیداش کنم.ا

عناب

عناب؟

آره.عناب یا همون جوجوب.اسم لاتینش جوجوبه!یکی ازم خواسته راجع به خواص دارویی عناب براش تحقیق کنم.ظرف مدت کوتاهی یک عالمه متن انگلیسی روبرویش گذاشتم راجع به عناب.خانم دال نگاهی انداخت و گفت:اصلا چه جوری فکر مارو خوند؟نگا کن چه تندو تند همه چیزو گذاشته اینجا..وای ی ی !نگا کن عکسشم هست!یعنی از قبل میدونسته ما دلمون عناب میخواد؟عجب!این دیگه واقعا یه معجزه اس

عناب

عناب درختی است که ارتفاع آن تا هشت متر میرسد.نوعی از این درخت مستقیم و باریک است و نوعی دیگر به صورت کج و معوج بالا میرود.برگ های این درخت,کوچک,زیبا و دندانه دار است.گل های آن کوچک و به رنگ سبز مایل به زرد است.میوه ی آن به رنگ قرمز و شکل تخم مرغ کوچک و دارای هسته است.ا

طعم آن شیرین است.عناب بومی مناطق گرمسیر است و در مناطقی چون شمال آفریقا و سواحل مدیترانه کشت می شود.ا

خواص دارویی

میوه ی عناب آرام بخش,تب بر,اشتها آور و ضد بیماری های تنفسی و آلرژی است.هرگاه که احساس غمگینی میکنید یک فنجان دم کنید و بخورید.عناب لبخند را به لب های شما می آورد.در چین از عناب شرابی درست میکنند به نام هونگ زاو جیو*که طعم گس فوق العاده ای دارد.ا

آخر متن خرافه هایی هم راجع به عناب نوشته بود از جمله اینکه مردان جوان در قدیم انبوهی از میوه ی عناب را در کلاه خود میگذاشتند و اعتقاد داشتند به این وسیله می توانند دختران جوان و زیبا را جذب خود کنند.ا

خانم دال دیگر بی خیال خواص دارویی شده بود و این تکه را هی تند و تند به انگلیسی می خواند و ترجمه می کرد و هر دو غش غش می خندیدیم جوری که انگار برایمان جک گفته اند. و واقعا نمی دانم کجایش خنده دار بود اما هم آوازی در خنده از هر کاری در دنیا بهتر است بخصوص اینکه موضوع زیاد هم خنده دار نباشد.در این بین مدام نگران بودم که خانم دال با این شدتی که می خندد از صندلی بیفتد پایین و آنوقت میشد مثل پازلی که سر هم کردن دوباره اش کار حضرت فیل بود.ا

با فیل نشسته بودیم زیر یک درخت عناب وسط یک باغستان عناب.فیل هرزگاهی درخت عناب را تکان تکان می داد و عناب بود که بر سرو رویمان می ریخت.فیل همان موقع یک بازی اختراع کرد.باید عناب را میگذاشتیم داخل دهانمان و تندی گوشت شیرینش را میخوردیم و هسته اش را تف میکردیم بیرون.هسته ی هر کس دورتر می افتاد برنده بود و البته هر دفعه فیل برنده میشد و این اصلا انصاف نبود چون من که خرطوم نداشتم.ا

دست به کار نوشتن ایمیل شدیم و انگار که دکمه ی کابوس را زده باشی.معمولا تایپ دو خط نوشته چیزی حدود دو سال یا دو سال و پانزده روز طول می کشید ,انگار که می خواست فیل هوا کند.فیل از برگ های پهن و بزرگ درخت ها برای خودش یک کلاه درست کرده بود و تویش یک عالمه عناب چپانده بود.به فیل گفتم:احتیاجی به این کارها نیست و هر دو غش غش خندیدیم....ا

دو سال و پانزده روز گذشت.ا

ایمیل که فرستاده شد یک پای سیب خوشمزه نشست کف دستم و یک بوسه ی چسبناک روی گونه ام.پای سیب خوران پله ها را به مقصد خانه بالا رفتم و آواز مسخره ای خواندم.ا

یه فیل گنده ای بود...این هوا..این هوا

دماغ گنده ای داشت...سر بالا..سربالا*ا

تقدیمانه:این پست با احترام تقدیم می شود به خانم دال و آقای فیل

++++++++

توضیحانه:قرار بود گزارش سفر اخیرم,یعنی ماسوله و قلعه رودخان ,و لینک عکس هایش را هم در این پست به سمع و نظرتان برسانم ولی دیدم این پست بیش از انتظارم روده درازانه شد (و واقعا ببخشید حرف هایم مانده بود سر ِ دلم)برای همین سفر و عکس هایش را میگذارم برای پست بعد.ا

نادانانه:نمی دونم این بلاگ من هرچند وقت یکبار دچار چه مرضی میشه که سر خود رنگ فونت ها را عوض میکند
+

*شعر برداشت شده از يكي از داستان هاي نيكولا كوچولو

پرواز

2009-08-25T00:52:00.000-07:00

تو بالای سر ِ خودت پرواز کردی
و رفتی
رفتی
رفتی
انقدر رفتی تا یه نقطه شدی
تو
درد کشیدی
بـــــــــــــرای آزادی

چند تکه / دو

2009-07-29T03:53:00.000-07:00

ما که گاهی"اشتباهی" یا "اتفاقی " دیده شدیم, غیر از آن فقط نگاهمان کردند

چیزی در درونم قُلنبه سُلنبه شده.می دانم... حاصل بغض های این روزهاست...و شاید برای من و خیلی ها تکرار بغض های دیروز.اگر دلم مثل عروسک هایم پر از پنبه باشد می توانم تصور کنم جایی را که پنبه ها در هم فرو رفتند و قلنبه شده اند و عوضش جای دیگری که "خالی"مانده.دلم می خواهد یک میل بافتنی بیاورم بندازم در درونم و پنبه ها را هُل بدهم جایی که "خالی"مانده.ا
ناله میکنم.ناله ام گوش فلک را کر نمی کند فقط حفره ای می سازد جایی درون قلبم....ا
چرا این روزها همه از هم می پرسند چه می شود کرد؟
چرا اول ن د ا فریاد شد؟هیچ از خودمان پرسیده ایم؟
شاید در دلش چیزی قلنبه سلنبه شده بود چیزی که نه حاصل بغض امروزش که حاصل تکرار بغض های دیروزش بود....ا

گاهی خودمان را پشت و رو بپوشیم

یادم می آید و حتما شما هم یادتان می آید که بعضی وقت ها "اشتباهی" یا "اتفاقی"لباسمان را پشت و رو می پوشیدیم...بچه که بودیم بیشتر پیش می آمد که این کار را بکنیم.چه بامزه بود.همه ی درزها و دوخت ها نمایان می شد جایی که مثلا آستین ها به تنه ی اصلی چسبیده بود می توانستی برجستگی ای را ببینی با کوک های رویش.خلاصه چیزهایی را می دیدی که از "رو"معلوم نبود!داشتم فکر می کردم کاش میشد گاهی آدمها ,یعنی ما,خودمان را پشت و رو بپوشیم....ا

دورو
بومـــــــــب!ا
صدای افتادنش بود وقتی در مطب را گشود و مثل یک توپ گرد بی معطلی افتاد روی پادری جلوی در مطب که رویش با حروف درشت انگلیسی نوشته شده بود:"و ِلکام"ا
منشی گردن خمیده اش را آرام صاف کرد و نگاه اش را از روی معشوق چهار خانه ی سیاه و سفید زیر دستش بر داشت,با انگشت اشاره اش عینکش را از روی بینی تیز و عقابی اش سر داد پایین و از بالای عینک یه بیمار تازه وارد که جلوی در پهن شده بود نگاه کرد.ا
تازه وارد نفس نفس میزد و پرنده ی کوچکی را گرفته بود میان دو دستش ,پرنده بی حال با چشمان بسته در دستان عرق کرده ی صاحبش داشت خفه میشد.ا
در اتاق انتظار ,دست خانم بیتفوت از زیر چانه اش سُر خورد و آرنجش محکم خورد به بیمار بغل دستی اش,آقای بین که از ضربه ی آرنج خانم بیتفوت حسابی جا خورده بود هفت تیری را از جیب بغلی پالتویش بیرون کشید و گذاشت روی شقیقه ی خانم بیتفوت.ا
خانم بیتفوت باز دستش را گذاشت زیر چانه اش و به روبرو خیره شد.ا
خانم دویی با دیدن این صحنه چنان به خنده افتاد که فنجان قهوه اش از دستش ول شد و ریخت روی دامن گل گلی اش و زمینه ی سفید دامنش را سیاه کرد,خانم دویی بلافاصله به گریه افتاد...سرش را گذاشت روی دامنش و بنا کرد به زار زار گریه کردن.ا
آقای فــَتچی با جاروی دسته کوتاهش که بدن کشیده ی آقای فــَتچی را روی خودش خم کرده بود وارد شد و شروع کرد به جمع کردن تکه های خرد شده ی فنجان.خانم گین دستش را برد طرف تکه های خرد شده ی فنجان که آقای فــَتچی کنار صندلیش جمع کرده بود,تکه ای را که رَد رُژ صورتی رنگ خانم دویی رویش مانده بود برداشت.خون گرم از مُچ دست خانم گین فواره زد بیرون و پاشید روی صورت آقای هِزه.آقای هِزه مُچ خانم گین را محکم گرفت توی دستش و در حالی که خون گرم از بین شیار انگشت هایش بیرون می زد,لب سرد و یخ کرده ی خانم گین را محکم بوسید.در همین حال پای آقای هِزه روی سرامیک ها سُر خورد و به زنبیل پر از سیب آقای آلیمر برخورد کرد.زنبیل نقش بر زمین شدو سیب ها قِل قِل خوران روی زمین پخش شدند.آقای آلیمر برای جمع کردن سیب ها از جایش بلند شد و همانطور که سیب ها را جمع می کرد رسید دم در, جایی که تازه وارد هنوز آنجا پهن بود.آقای آلیمر یکی از سیب ها را به شلوارش کشید تا برق بیفتد بعد آن را به سمت تازه وارد تعارف کرد.تازه وارد دستش را برای گرفتن سیب جلو برد.پرنده از میان دستش رها شد و نیمه جان افتاد جلوی پای آقای آلیمر.تازه وارد سیب را گرفت و به سمت میز منشی راه افتاد.آقای آلیمر برای برداشتن آخرین سیب یک قدم جلو آمد و پرنده زیر پایش له شد.آقای آلیمر آخرین دانه ی سیب را داخل زنبیلش انداخت و از مطب خارج شد.آقای فتچی سطل به دست آمد و پرنده ی له شده را برداشت و انداخت توی سطل روی تکه های خرد شده ی فنجان.تازه وارد هیکل گرد و قلنبه اش را هکه کنان به کنار میز منشی رساند.سیب را که لکه ی بزرگی از گندیدگی روی تنش بود روی میز منشی گذاشت و گفت:دورو هستم..یه وقت می خواستم یعنی...دو تا وقت می خواستم...ا

توضیح تصویری:بنا بود فضا سازی کنم برای این شخصیت (دورو)اما رمقش نبود..بگذارید طلبم تا بعــــــد

چند تکه

2009-07-08T07:42:00.000-07:00

وقتی خط ها نخ میشود و پارچه ها سطح
هرچند وقت یکبار پیله میکنم به یک چیز جدید...اما اینبار قضیه فرق میکند چون چیزی به من پیله کرده.هرچه میکنم این پارچه ها و نخ ها ولم نمیکنند.مدام به پرو پایم می پیچند.طراحی هایم طاقت نشستن لکه های آبرنگ و آکریلیک را بر تن خود ندارند,دوست دارند دوخته شوند!ا
من هم نشسته ام میان پارچه ها و قرقره های نخ و هی میدوزم ,میدوزم,میدوزم...کیفش به این است که همه چیز را میتوانی به هم بدوزی مثلا دمب خر را به شیر و یا بالعکس....
نوک انگشت هایم سوزن سوزن شده و گردنم کج مانده ولی من آنقدر میدوزم تا پارچه ها و نخ ها و کامواهایم ته بکشد...ا

وقتی واژه ها برعکس می شوند
امروز هیچ حالم خوش نیست.کوله ی از سفر بازگشته ام هم حالش خوش نیست و تمام محتویاتش را بالا آورده و به اتاقم گند زده.نشسته ام یک گوشه,دستم را زدم زیر چانه ام و به این فکر میکنم چرا در یک چشم بر هم زدن واژه ها معنای عکس میابند؟چرا هیچ کدام از واژه هایی که تا دیروز خوشحالم میکرد یا ناراحتم میکرد امروز برایم هیچ معنایی ندارند.حال آدمی را دارم که با شادی بذر درخت گیلاس را در باغچه اش کاشته و از آن مراقبت کرده و حالا بعد از روزها انتظار میبیند که جای درخت گیلاس ,درخت شلغم سر از خاک برآورده و همانطور که گیج و منگ به شلغم های آویزان از شاخه ها با لکه های کبود روی تنشان نگاه میکند از خود می پرسد:از کی تا حالا شلغم ها درختی شده اند؟

وقتی امیلی گریه میکند
در این چند روزی که خانه نبودم شهرم سیاه تر شده.اخبار می گفت(این بار را راست میگفت)گرد و غبار پیچیده توی شهر.خیلی از آدمها به دهانشان ماسک زده اند.یاد روزهای قبل تر می افتم.آن روزها هم خیلی ها را می دیدی که ماسک به دهان داشتند.آن روزها هم گرد و غبار آمده بود؟
انگشتم را میکشم روی میز کارم.لایه ی ضخیمی از گرد و غبار روی انگشتم مینشیند.میروم دستمال بیاورم تا کمی تمیز کاری کنم.چشمم میافتد به امیلی.امیلی را از بین فیلم های دیگر بیرون می کشم.از بین لباس های پخش و پلای وسط اتاق می گذرم ,می نشینم پشت کامپیوتر و برای هزارمین بار امیلی را میبینم.سکانس اخر فیلم برای اولین بار همراه با امیلی اشک می ریزم.دفعات قبل برای این اشکم در نمی آمد که مطمئن بودم پایان امیلی قطعا و مطمئنا باید همین باشد و امیلی وقتی هراسان در را می گشاید باید و باید پسرک پشت در باشد.اما این بار پایان فیلم به نظرم زیادی خوش بینانه می آید.از خودم میپرسم امیلی یی که پشت در با "خالی"مواجه میشود باز هم امیلی باقی خواهد ماند؟

خانم دال
چشم هایم هنوز خواب آلود است و موهایم را همانطور شانه نکرده پشت سرم جمع کردم.پله ها را سرخوشانه ,مثل مست ها,یک طبقه میروم پایین.میرسم دم در و زنگ میزنم.صدای خانم دال را طبق معمول ازپشت در می شنوم که می گوید:در بازه!بیا تو...در را که باز میکنم خانم دال با چشم های قرمزش پشت در ایستاده.پیداست که تا صبح نخوابیده,صورتم را میگیرد بین دست های استخوانی یخ کرده اش و از دو طرف می بوسد:ببخشید قبل از سفرت مزاحمت شدم...نمیدونم امروز اسمم در میاد یا نه...بیا اول بریم صبحونه بخور ,همه چی برات آماده کردم -- نه خانم دال,همه چی خوردم بالا,بیاین زودتر بریم چــِک کنیم ...مثل اینکه خیلی دلتون شور می زنه...-- آره خب,منم دل خوشیم دیدن این بچه هاست,خودم که هیچکسو ندارم.سال دیگه هم معلوم نیست وضعیتم چه جوری باشه.اصلا زنده باشم یا نه....-- این حرفا چیه خانم دال,امروز حتما اسمتون در میاد.هفته ی دیگه ویزا می گیرین , بعدشم یک راست میرین امریکا پیش بچه ها و نوه های برادرتون ,مطمئنـــــم...وقتی این کلمه ی اخر را میگفتم یه چیزی هری تو دلم ریخت پایین و تمام تنم یخ کرد. بعد از اینکه توی اینترنت گشتم و شماره ی پذیرش ویزای خانم دال پیدا نشد بیشتر یخ کردم و چشم ها ی خانم دال پر از اشک شد.دستم را کشید طرف میز صبحانه و برایم یک لیوان پرآب پرتغال ریخت.آب پرتغال را تا ته سر کشیدم...میرین انزلی؟

روزی روزگاری ...بندر انزلی
تعریف ویکی پدیا از انزلی این است:بزرگترین و اولین بندر شمالی ایران که در حاشیه ی دریای خزر قرار دارد.اما تعریف من از انزلی چیز دیگری است.انزلی به نظر من یکی از قشنگ ترین شهرهای شمالی ایران است. قشنگ ترین را بدون اغراق می گویم.انزلی شهر ابرهای خپل و سفیدی است که روی سر هم سوار شده اند و از آن بالا به مرداب سبز زیر پایشان نگاه می کنند.مرداب سبزی که هزاران هزار نیلوفر آبی و گیاه سرسبز را در آغوش ِ گشوده و آرامش جای داده و سخاوتمندانه به پرندگان مهاجری که از راه های دور می آیند اسکان میدهد.ا
شب های انزلی در کنار اسکله یعنی دنبال کردن نقطه های زرد نورانی که انعکاسشان روی آبی ها کشتی های روان بر سطح آب را با شکوه تر و خیال انگیز تر جلوه می دهد......ا
همین قدر بگویم که انزلی شبیه هیچکدام از شهرهایی که تا به حال دیده ام نبود....ا

****
عکس بینانه
اینجا کلیک کنید تا عکس هایی که از بندر انزلی گرفتم را ببینید

****
آرزومندانه برای دوستانم:دوستان من کجایند؟روزهاشان پرتغالی باد....ا

افسوس

2009-06-24T09:56:00.001-07:00

این کار را برای فراخوانی با عنوان رنگ های مقدس انجام دادم که در ایتالیا قراراست برگزار شود و موضوعش زمین بود....البته این کار بنا به دلایلی از جمله رخوت و غم این روزهایم نیمه ماند و به جایی فرستاده نشد...امروز آن را به گونه ای دیگر که با حال و روزم سازگار بود تمام کردم....
باقی حرف هایم را میگذارم برای دل ِخودم
*****
آبی آسمان,دلتنگ سبز ِ زمین است
باد میان آن دو آه میکشد"افسوس"ا
رابیندرانات تاگور

بیست و پنج

2009-05-19T03:09:00.000-07:00

بیست وپنــــــــــــــــــج سالگی
بیست و پنج سالگی آمد ,با شکوه یا بی شکوهش را نمی دانم ,اما به محض آمدنش "قرار"گرفت,نشست ,پایش را روی پایش انداخت,کاغذ کوچکی از توی یکی از جیب های پیراهن هزار جیبش درآورد و آرام و متین پرسید:یه چیزی میخوام که باهاش بنویسم,داری؟
موهایش را به طرز عجیبی بالای سرش جمع کرده بود,انگار نگذاشته بود آرایشگر کارش را تمام کند و همین جوری کارش را نیمه گذاشته و آمده بود,از بین موهای کپه شده ی بالای سرش هرزگاهی خرگوش سفیدی با گوشهای بلند سرک میکشید و باز بین کپه ی سیاهی گم میشد....بی آنکه منتظر جوابم شود دستش را توی جیب دیگری کرد و یک مداد خیلی خیلی کوچک از آن بیرون کشید و تند و تند مشغول نوشتن شد.مداد در دستش برایم بسیار آشنا بود...بیست سالگی آن را اینقدر تراشیده بود,آنقدر کوچکش کرده بود که با زحمت توی دست بیست و پنج سالگی جا میگرفت.ا
یادم می آید وقتی بیست سالگی آمد,یک لحظه هم نمی توانست روی صندلیش آرام بنشیند,آنقدر روی صندلی بالا و پایین پرید و ورجه وورجه کرد که پایه ی صندلی شکست و بیست سالگی پخش زمین شد.ا
بیست و پنج سالگی دست از نوشتن کشید,کاغذ کوچکش را با دقت چهارتا کرد و آن را به طرف جنگل مهیب بالای سرش برد,خرگوش سفید بازیگوش از بین کپه ی سیاهی ظاهر شد ,کاغذ را در یک چشم بر هم زدن به دندان گرفت و بین سیاهی ها گم شد.ا
به سرفه افتادم-معمولا اینجور مواقع به سرفه می افتم,وقتی چیزی را که باید بدانم,نمی دانم و من نمی دانستم توی کاغذ چهار تا شده چه چیزی نوشته شده بود-آنقدر سرفه کردم که دیگر به سختی میتوانستم نفس بکشم...بیست و پنج سالگی بی آنکه از جایش جًُم بخورد,دستش را توی یکی از جیب هایش کرد و از آن جعبه ای بیرون کشید.جعبه ای به رنگ سبز یشمی با یک نوار قرمز که دور تا دورش پیچیده شده بود و به پاپیون زیبایی روی جعبه منتهی میشد.جعبه را بی ملاحظه روی پایم گذاشت,با عجله و سرفه کنان مشغول باز کردن پاییون روی جعبه شدم, اشاره کرد که دست نگه دارم و از شتاب آمیخته به هراسم به خنده افتاد,این اولین بار بود که می خندید ,خنده اش کمی آرامم کرد.با خنده گفت:اول آرزو کن.....ا
چشم هایم را بستم و آرزو کردم....ا
وقتی چشم هایم را باز کردم در آغوش یک شیر بودم,از بیرون نوای موسیقی می آمد و من در آغوش شیر غرق در آرامش و لذت بودم.ا
ریزنوشت تکمیلانه:فکر میکنم بیست و پنج سالگی سن خوبی باشد.چون جایی است در میانه ی بیست سالگی و سی سالگی و به نظر من دیوانگی و عقل....ا

دختر ِ سوار بر اسب ویولن نواز

2009-04-21T11:58:00.000-07:00

سکوتم را بر هم نزن

همین

ملنگ آباد

2009-03-14T01:50:00.000-07:00

ملنگ آباد جایی است که در آن عده ای ملنگ در راس کارها نشسته اند و متاسفیم از اینکه عده ای از آن ها به کار تعلیم و تربیت کودکان مشغولند.ا

امروز صبح آنقدر عصبانی بودم که رفتم سراغ دفتر ریزنوشت هایم ,اولین مدادی که به دستم آمد را برداشتم و تند وتند داخل دفتر نوشتم:اگر در آینده صاحب بچّه ای(بچّه را خط زدم و نوشتم کودک !از لغات مشدد هیچ خوشم نمی آید) شدم,او را هرگز !هرگز! هرگز به دبستان نخواهم فرستاد...خودم به اندازه ی کافی بازی و کاردستی و داستان های خوب بلدم! او را با رولد دال دوست خواهم کرد ودیگر هیچ غمی نخواهم داشت,به او درخت ها و حیوانات را نشان خواهم داد و مطمئنم که شادیش را تضمین کرده ام.نمی خواهم مهمترین دوره ی زندگیش زیر دست افرادی بگذرد که به راستی دروغ های مشدد میگویند!ا

***

دفتر ریزنوشت:دفتری تازه تاسیس که در آن نکات ریز زندگیم را مینویسم تا فراموششان نکنم!میدانید که همیشه چیزهای ریز و کوچک , مثل دانه های ریز و کوچکی هستند که اگر فراموش نشوند نادیده گرفته می شوند.ا

دروغ های مشدد:دروغ های تهوع آور

***

تصویر:ربطی به حرف های عصبانیم ندارد,یکی از فریم هایی است که برای یک کتاب کار کرده ام,خیلی خیلی با عجله کار شد اما به عنوان تجربه ی اول در تصویرسازی کتاب تجربه ی بدی نبود

***

تبلیغات زیبایی شناسانه :تقویم دیواری کنار بلاگم یک تقویم خیلی زیباست کار ِ نگین احتسابیان که به راستی به درد عیدی دادن میخورد

***

عید را تبریک نمی گم چون براتون عیدی دارم,منتظر باشید و منو ببخشید اگه این بار زیادی جیغ زدم

Nightmare!

2009-02-04T10:08:00.001-08:00

این کار هم امروز چشمم بهش افتاد,دیدم پست نکردم اینجا, حالا یا یادم رفته بود پستش کنم یا اینکه ترسیدم که شما بترسید!ا

;)

از فریم هایی که برای انیمیشن پایان نامه کار کرده بودم و قبلا کاراکتر ها و یه فریم دیگه ازش پست کرده بودم.ا

این رویا را پایانی نیست

2009-01-10T09:46:00.000-08:00

اینجا کوچه ای است برای گربه ها و آدم ها

آدم هایی که رویا هایی دارند و گربه هایی که رویا می بینند

ابتدای کوچه میخوانیم:"بن بست رویا"ا

اشتباه نوشته اند چون این رویا را پایانی نیست ...ا

پسر گربه ی کوچه ی رویا

این پسر گربه ای که در تصویر می بینید,"ممل"پسر ِ مهربون و دوست داشتنیه منه!هر روز میاد دم در خونمون میشینه ,میو میو میکنه تا بهش غذا بدیم,من حدس میزنم که یه پدر سگ ِمادر گربه باشه چون بیشتر خصلت های سگی داره تا گربه ای:بسیار متین و آروم و با وقارو مهربونه!صدایی بسیار مردونه داره و میوهایش در شب های تیره و تار دل هر دختر گربه ای را به لرزه در میاره.از بقیه ی پسر گربه های محل متفاوت تر است و وقتی متفاوت باشی خود به خود کمی هم دیوانه جلوه میکنی,برای همین با وجودی که دختر گربه ها او را دوست دارند ترجیح میدهند از او فاصله بگیرند.ا

***

چند روزی بود پیداش نبود,امروز صبح که سرو کله اش پیدا شد,از دیدنش خیلی شوکه شدیم!خیلی لاغر شده بود و حسابی کثیف بود !گردن و دست و خصوصا یکی از پاهاش زخمی شده بود جوری که اصلا نمی تونست بذارش رو زمین,با خودم بردمش بالا و تو راهرو براش یه جعبه گذاشتم,خیلی مظلوم با ناله جوری که می شد فهمید خیلی داره درد میکشه رفت تو جعبه خوابید!ا

بعد ازظهر با بابا بردیمش دامپزشکی!آقای دکتر میگفت:رفته بوده جفت گیری کنه که اینجوری لت و پارش کردن!یاد اون پیرزن گربه ی چاق افتادم که موهای بلند ِ سیاهی داره و چشماش آبی فیروزه ایه!حتما کار اون بود!پای ممل بیچاره رو بد جوری گاز گرفته بود.آخه سن و سالش بالاست و خیلی قلدره!به نظر میاد وقتی جوون بوده خیلی خوشگل و دلبر بوده!حالا ممل بیچاره ی من

بی حال زیر کوهی از پارچه و ملافه که من روش انداختم خوابیده ودر اثر مسکن ها و آنتبیوتیک هایی که بهش تزریق شده حسابی خماره! فکر می کنم داره رویا می بینه!می بینه که داره بدو بدو دنبال" گل باقالی "دختر گربه ی کوچولو و ریزه میزه ی محل میدوه و براش آواز می خونه و گل باقالی با صدای ظریفش بریده بریده , جوری که معلومه داره خجالت می کشه,جوابشو میده...ا

****

اول قرار بود فقط تصویر سازی پایین رو براتون پست کنم اما دلم نیومد درباره ی ممل چیزی ننویسم...ا

بخشی از تصویر سازی داستانی به نام"آقای چسبناک"برای مهر ِ آب کودکان

یه اتفاق بامزه هم برای این کارم در سایت آماتور ایلاستراتور افتادم که منو خوشحال کرد,اینجا رو کلیک کنید تا شما هم ببینید

رویای یخی

2009-01-06T03:55:00.001-08:00

جا شمعی یخی !کادویی که آب شد!ا
بقیه ی عکس ها رو میتونید اینجا ببینید
****
اسپشیال تنکس از پیام
;)
****
فردا دارم میرم سفر ,امیدوارم بتونم عکس های خوبی بگیرم!شنیدم اونجا گبزن و فلامینگو داره!خیلی هیجان انگیز باید باشه!ا
****
خوش باشید

Stamil & Elinor

2009-01-01T02:13:00.000-08:00

استامیل(شوهر):من یه هنرمند چاقالوی آزاده ام,من فقط یه قانون بلدم:تردید نکن,هر کاری که احساست میگه,انجام بده؛هر کسی مجازه به سبک خودش لذت ببره.ا

****

الینور(زن):استامیل,تو هنوز یادت می آد چطور سنت ها رو خورد و خمیر کردیم؟که چطور من در اعتراض به سنت ها جلوی چشم مامان و بابا خودمو بهت تسلیم کردم؟

****

آرتور(پسر):این حق نیس.این یه اجبار ِ اخلاقی واسه بی اخلاق بودنه.ا

از شخصیت های نمایشنامه ی تانگو اثر اسلاومیر مروژک

ادی /اوژن و اوژنیا از دیگر شخصیت های این نمایشنامه بودن که قبلا پست کردم

****

دو شخصیت دیگه به اسم های آرتور و آلا هم در این نمایشنامه حضور دارن که در پست بعدی خواهید دید.ا

پیشنهاد میکنم حتما این نمایشنامه رو بخونید

امیدوارم یه روز یه اجرای خوب ازش روی صحنه ی تاتر ببینم

اینا

2008-12-27T12:12:00.001-08:00

برای سروش کودکان/دیماه 1387

****

اصلا تمرکز برای پست نوشتن ندارم

تنها به چند نکته که همین الان از مغزم میگذره اشارت میکنم و دیگر هیچ!شما خودتون به هم ربطشون بدید!اگر هم نخواستید ربط ندید!زورکی نیست!ا

****

مال مردم خوری کار خیلی زشتی است,خیلی خیلی زشت

****
حق نداشتی,هر کی میخوای باشی باش,اصلا مهم نیست

****

خدایا

****

هر چی آرزو میکنم درسته و پوست کنده میندازی تو بغلم

****

تو مهربون شدی یا آرزو های من زیادی کوچیکه؟

****

این یکیو دوست نداشتم, میشه برش داری؟

****

تو دیگه این وسط چی میگی آخه؟

****

خدایا!یه چیزی بهش بگو دیگه

****

خدایا راستشو بگو دیگه

****

حق خوشمزه اس؟

****

پس چرا همه دوست دارن بخورنش؟

....

شب یلدا

2008-12-20T06:42:00.001-08:00

می دونم,می دونم الان غر غرتون به هوا بلند شده که این کجاش شب یلداست...ترو خدا برای یکبار هم که شده متفاوت باشید,حتما دنبال هندوانه و انار در تصویر میگردید,خب اگه اینقدر شکمو هستید باید بگویم که هندوانه را در طبقه ی زیر شیروانی قرار دادم تا خنک شود,انار ها هم در طبقه ی دوم است,آجیل هم در جیب های دخترک ماه لپی است...دیگه چی میخواین؟

حتما برف هم باید ببارد..هان؟

ترو خدا یک لحظه برو دم پنجره...برف میاد؟

دِ نمیاد دِ

;)

شب یلدای خوشی داشته باشید

***

در حقیقت این تصویر برای یک شعر به نام "ماه زیبا" کار شده که در مهر ِ آب دی ماه منتشر خواهد شد

دیدی گول خوردی

:))

تولد

2008-12-14T09:43:00.000-08:00

بیست و پنج آذر 1387

هدیه جان!تولدت مبارک

****

هیچ وقت از دوخت و دوز خوشم نمی آمد ,اما این یکی بدجوری لگد پرانی میکرد تا او را بدوزم

درخت ِ من/دو

2008-11-30T04:17:00.000-08:00

درخت ِ من /یک

آقای چسبناک

2008-11-23T11:20:00.000-08:00

وقتی داشتم آبی را طراحی می کردم یادم سخت در یاد محمود بود و تنها به او فکر می کردم..به چشمهایش,چشمهای باریک و بلندش....!ا
محمود,آقای چسبناک
قبلنا(یعنی شش ,هفت سال پیش)تابستان ,توی باغچه یک حلزون پیدا کردم ,مشغول گشت و گذار روی برگ ها بود,خانه ی قشنگی روی پشتش بود و وقتی راه می رفت از خودش ردی چسبناک به جای می گذاشت,با خودم بردمش خانه و برایش مقادیر زیادی کاهو فراهم آوردم,باید بگویم که مثل گاو کاهو می خورد و بر خلاف حلزون هایی که وصفشان را در کتاب ها خوانده بودم یا حلزون هایی که در کارتون ها دیده بودم اصلا خجالتی و کمرو نبود ,مدام از خانه اش بیرون می آمد و وقتی دستم را به سمتش دراز میکردم از دستم بالا می آمد و تا بازو و گردنم بالا می رفت و مرا قلقلک می داد,اسمش را محمود گذاشتم!چرایش را نمیدانم!ا
محمود اوایل تابستان به خانه ی ما آمد و اواخر تابستان بود که او را به دامان طبیعت یعنی باغچه باز گرداندم,البته روی صدفش با ماژیک آبی علامتی گذاشته بودم تا اگر دوباره او را در میان برگ ها دیدم ,به خانه دعوتش کنم!ا
در نهایت شگفتی چند ماه بعد دوباره او را ملاقات کردم و از او خواستم که با من به خانه بیاید و او دعوتم را با کمال میل قبول کرد........بعد از آن ,ما از آن خانه به جای دیگری رفتیم و من دیگر محمود را ندیدم.ا
*****
هفته ی پیش پدرم وقتی به خانه آمد با صدای بلند فریاد کشید:هاله !هاله!برات محمود اوردم!ا
:))
*****
عکس هایی که میبینید را از محمود جدیدم گرفتم که برعکس آن یکی محمود خیلی کمرو و خجالتی است و حتما باید روی سرش آب بریزم تا از خانه اش بیرون بیاید!ا
اولین عکس هم مربوط به آباژور جدید خانه است,چراغهایش قابلیت خم شدن به جهت های مختلف دارد و از این نظر شباهت عجیبی به محمود و آبی دارد.ا
این پست با احترام تقدیم میشود به آقای چسبناک!ا
اینجا هم اطلاعاتی راجع به حلزون ها دارد که جالب است,اگر علاقه مند هستید ببینید.ا

پیشولک ها ی قند و نمک

2008-11-22T04:36:00.000-08:00

برای سروش کودکان/آذرماه 1387

*****

*****
ای کاش وقتی اصل کارها را تحویل میگیرند,در اسکن نمودن آنها کمی دقت بفرمایند و آنها را "هیچگاه" با رزولوشن صدوپنجاه اسکن ننمایند تا در چاپ فلو شود.آفرین /با تشکرجات فراوان
*****
آرزوجات من در این روزها:شیر خدا+رستم دستان+ها ی و هوی+نعره ی مستان

لولو خورخورک

2008-11-15T11:05:00.000-08:00

یک

لولو خورخورک ها یکی از انواع لولوها هستند,لولوهایی که شغل بسیار شرافتمندانه ای دارند,کار آنها خوردن روح آدمهایی است که بی بهانه خوشبختند, اگر روح شما لطیف و آرام و شکننده باشد,لولوخورخورک ها بدون معطلی آن را همچون یک چای قند پهلو هــــــورت می کشند و به داخل شکمشان می فرستند.در آنجا لولوخورخورک کوچک زندگی میکند که در آینده جانشین لولوخورخورک بزرگ خواهد شد.لولوخورخورک وقتی روح کسی رامیبلعد قسمت های چرک و ناجورش را خودش میخورد و باقی را برای لولوخورخورک کوچک میفرستد,لولوخورخورک کوچک قسمت های خوب روح را مثل آدامس آنفدرمی جود تا حسابی مچاله و بدشکل شوند بعد آنها را به بیرون تف میکند,اگر شانس با شما یار باشد می توانید آرام و سلانه سلانه خود را به تفاله های روحتان برسانید و آنهارا به امید اینکه با اتو صاف شوند از زیر دست و بال لولو خورخورک جمع کنید

دو

بار اولی که به یک لولوخورخورک برخوردم حسابی دست و پایم را گم کردم و وحشت تمام وجودم را فرا گرفت,لولوخورخورک هم بدون معطلی دهان سیاه و گشادش راباز کرد و روح مرا هورت کشید,هنوز نیمه ی روحم وارد دهانش نشده بود که نگاهی به سر تا پایش انداختم و با خودم فکر کردم چه قیافه ی بامزه ای دارد,آن همه اره و چکش و تیشه روی سرش چه کار میکند؟!به او میخورد اسمش ملیحه یا نازی باشد نه لولو!با این فکر پِقی زدم زیر خنده,لولوخورخورک که از خنده ی من جا خورده بود به سرفه افتاد و روح من صحیح و سالم به بیرون پرتاب شد و رفت سر جایش!...نفس راحتی کشیدم اما لولوخورخورک دست بردار نبود,حرصش گرفته بود, برای همین دوباره آمد طرفم و دهان گشاد و سیاهش را باز کرد ,دندان های جلویی اش را به روحم قلاب کرد و روحم را از بالا تا پایین ریش ریش کرد

به روحم نگاهی انداختم ...شبیه لباس های سرخپوستی شده بود ,به لو لو خورخورک نگاهی غضبناک انداختم و گفتم:پس بچرخ تا بچرخیم!..وبا روح ریش ریش شده ام شروع به چرخشی سماع گونه به دور خودم کردم ,البته تا جایی که به یاد دارم بیشتر شبیه چرخش پهلوانان در گود زورخانه بود تا سماع!ا

ومن چرخیدم و چرخیدم

چرخیدم و چرخیدم

..........

وقتی از چرخیدن باز ایستادم لولوخورخورک دور سرم همچنان می چرخید و روح ریش ریش شده ام همچون دامنی از تور و پولک برق برق زنان در هوا شادمان پیچ و تاب میخورد,وقتی ثابت شدم لولو خورخورکی در کار نبود و روح ریش ریشم پایین پایم روی زمین افتاده بود

لبخند زدم

سه

و من پوست انداختم

چهار

این بار اگر لولوخورخورک را ببینم او را صدا خواهم زد و با خنده و شوخی به او خواهم گفت:نازی!تو چه قدر نازی

مهرآب

2008-10-21T02:04:00.000-07:00

مهر ِآب مجله ی ویژه ی کودک و نوجوان با هدف آموزش مصرف صحیح آب به کودکان و نوجوانان منتشر شد

طراحی و گرافیک و بخشی از تصویرسازی های این مجله به عهده ی من بود

در نهایت عدم رضایت از چاپ کفر مرا درآورد

اندکی جیغ

سکوت

لبخند

همان طور که همیشه در کشورمان مرسوم است کار برای نهاد های دولتی سختی های فراوان دارد

ومن سختی کشیدم

به هر حال اولین کار حرفه ای من در چاپ بود

آبی

2008-10-21T01:33:00.001-07:00

آبی :کاراکتری که برای یک مجله ی ویژه ی کودک و نوجوان به نام مهرآب ساخته شد
;)
آبی عاشق بچه هاست
آبی زیاد کتاب میخونه,آبی از همه چی سر در میاره
آبی زیاد سفر میره

2

2008-09-21T13:21:00.000-07:00

یکی از فریم ها ی انیمیشنی که کاراکتر های پایین رو براش طراحی کردم

طراحی کاراکتر برای انیمیشن

2008-09-02T00:51:00.000-07:00

چند از کاراکترای عجیب غریبی که برای انیمیشنی که داریم برای پایان نامه کار میکنیم طراحی کردم,باز هم کار خواهم گذاشت

;)

روز ِ اول

2008-09-01T11:21:00.001-07:00

اینو روز ِ اولی که رفتم سر ِ یه کار ِنچسب تو یه شرکت ِ نچسب کشیدم,ببینید وقتی کاری رو دوست نداشته باشید چه قدر روانتون خط خطی میشه

;)

پیرزن و مرغش

2008-08-23T23:58:00.000-07:00

ترس

2008-08-14T06:22:00.000-07:00

Ojen&Ojenia

2008-08-04T12:41:00.000-07:00

از شخصیت های نمایشنامه ی تانگو اثر اسلاومیر مروژک

درخت ِ من

2008-07-24T05:20:00.000-07:00

Eddy

2008-07-22T09:33:00.000-07:00

از شخصیت های نمایشنامه ی تانگو اثر اسلاومیر مروژک

2008-07-18T03:07:00.000-07:00

2008-07-18T03:04:00.000-07:00

2008-07-17T08:31:00.000-07:00

2008-07-17T08:29:00.000-07:00

2008-07-17T08:26:00.000-07:00

همه چی گـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرد ِ!ا

2008-07-17T02:02:00.000-07:00

من چشمام گردِ
گردِ گرد
واسه همین همه چیزو گرد میبینم
گرد مثل گردو
اما هر گردی که گردو نیست
هست؟
***
از اون دست پیرزن های غمگین و کسل کننده نبود,از هر فرصتی واسه مزه ریختن و خندوندن اطرافیانش استفاده میکرد,وقتی میخندید از ته دل می خندید و رو صورتش هزار تا چین و چروک میخورد,فراموشی داشت,یه نمونه اش این بود که یادش نمیموند از هم سن و سالاش کی مرده و کی زنده اس,روزی هزار بار احوال خواهر بزرگشو,شوهرشو,برادرش و خیلی های دیگه رو می گرفت که مرده بودن.
اول فروردین همین امسال بود,حالش زیاد خوب نبود,چشماش درست نمیدیدن اما وانمود می کرد که حالش خوبه و خوب میبینه,مثل همیشه بامزه بود و همه رو می خندوند,ازم پرسید:حال خواهرم چطوره؟ازش خبر دارین؟
چی داری میگی عزیز؟اون خیلی وقته مُرده-
مُرده؟چرا من ندیدم؟نگو مُرده!اینجوری نگو/بابا بزرگت چطوره؟هیچ می ری بهش یه سری بزنی؟-
ای بابا !سر ِ کارم گذاشتی ؟روز اول عید چرا همش سراغ اموا ت رو می گیری ازم -
داداشم چی؟دلم براش تنگ شده,میای یه سر بریم ببینمش؟-
یعنی بریم بهشت زهرا؟-
هـــــــــــــی ی ی!نگــــــو!یعنی اونم م م م مــُـــــــــــــرده؟آخه کِی؟-
چشم هاشو چند دور بی هدف این ورو اون ور گردوند بعد ازم خواست گوشمو ببرم نزدیکش تا یه چیزی ازم بپرسه
گفت:دارم میترسم,راستشو بهم بگو من م م م مـُــــردم؟
من خندیدم و صدای خنده ام تو صدای خنده اش گم شد
***
شنبه یک تیر وقتی شست های پاشو کنار هم جفت می کردن و می بستن,به صورت سفیدش نگاه کردم , صداش تو گوشم یپیچید که می گفت:هــــــالـــه,من مــــُـــــــــــــــــــــــــــردم؟
من گریه کردم و صدای گریه ام تو صدای خنده اش گم شد
***

من چشمام گردِ
گردِ گردِ

و هر گِردی که من بخوام گردو میشه

عنوان ندارد

2008-07-17T01:59:00.000-07:00

گفتگوی دو مست
:
یکی:تو الان کجایی؟
اون یکی:من همین جام اما انگار اینجا نیستم
یکی:آره منم,اما اگه ما اینجا نیستیم پس کجاییم؟
اون یکی:نمیدونم,اما انگار تو اینجایی,حضورتو حس میکنم
یکی:واقعا؟
اون یکی:آره همین چند دقه پیش کثافت زدی به تمام هیکلم
یکی:آره,منم فکر میکنم تو اینجایی,اما ما اینجا نیستیم ,مطمئنم
اون یکی:قضیه خیلی پیچیدس انگار
یکی:آره
اون یکی:بیا بهش فکر نکنیم
یکی:آره
اون یکی:من کله ام درد میکنه,انگار یکی گازش گرفته
یکی:کی؟
اون یکی:نمیدونم,اما درد میکنه
یکی:خیلی پیچیدس
اون یکی:آره
یکی:بیا بهش فکر نکنیم
.
.

گذر خیلی از آدما به این کافه می افته

2008-07-17T01:55:00.000-07:00

داستانی که می خوام برات بگم ،یه داستان تکراریه ،داستان یه کافه و چند تا آدم
اینارو آقا سگه داشت واسه گربه کوچولویی میگفت که پشت آقا سگه لم داده بود و چشاشو گذاشته بود رو هم،صدای آقا سگه مهربون بود و یه کمی خش داشت ،آقا سگه وقتی دیده بود گربه کوچولو با لگد یکی از آدمای تو کافه پرت شده بود تو خیابون،دوون دوون رفته بودو گربه کوچولو رو گرفته بود به دندونشو یواشکی اورده بودش تو کافه،آقا سگه مال همین کافه بود،یعنی از بچگیش همین جا بزرگ شده بود ،اون موقع ها شاد و سر حال بود،حالا مریض و بی حال شده بود،گربه کوچولو برا آقا سگه گفته بود که همین چند دقه پیش مامانش جلو چشاش افتاده و دیگه چشاشو باز نکرده،گفت یه آقایی به مامانش یه تیکه گوشت داده،اونم تا دهن زده به گوشت،افتاده زمین و دیگه بلند نشده،آقا سگه به گربه کوچولو گفته بود که حتما بهش سم خوروندن،گوشت سمی!گربه کوچولو نمیدونست سم چیه،گربه کوچولو بعدش گریه کرده بود و گفته بود اومده اینجا دنبال غذا،اما تا پاشو گذاشته تو کافه یه لگد محکم خورده تو شیکمش ،آقا سگه سرشو انداخته بود پایین و بهش گفته بود اینجا غذا پیدا نمیشه،اینجا آدما گوشت همو میخورن،گربه کوچولو بازم نفهمیده بود آقا سگه چی میگه ، فقط یاد مامانش افتاده بود و زده بود زیر گریه،آقا سگه میخواست گربه کوچولو رو آروم کنه برا همین با صدای مهربون و خش دارش شروع کرده بود به قصه گفتن
:
داستانی که می خوام برات بگم،یه داستان تکراریه،داستان یه کافه و چند تا آدم،من سال های زیادی که اینجام،منو یه دختر کوچولو اورد اینجا،دختر یکی از خدمت کارای اینجا،الان بزرگ شده ،همون خانومی که ته کافه کنار اون افسر بازنشسته ی پیزوری نشسته،همونی که با لگد زد تو شیکمت،می بینی چه جوری داره باهاش دل میده و قلوه می گیره...گربه کوچولو دلش قوری صدا کردو زبونش رو دور دهنش مالید،آقا سگه خندید و ادامه داد:اون موقع ها که کوچیک بود،اون موقع ها که با من دوست بود اسمش ستاره بود،همیشه تو چشاش دو تا ستاره روشن بود،الان تو چشاش هیچی نیست،حالا هر روز یه اسم داره!ستاره قشنگ بود،ستاره زیاد می خندید،یه دختر کوچولو ی بی نظیر،یه روز که آفتابی بود،یه روز که داشت میخندید،یه روز که موهاشو دم موشی کرده بودو داشت با من بازی میکرد،یه مرد اومد تو کافه،یه مرد گنده،یه مرد زشت،!دندونامو بهش نشون دادم ،سرو صدا راه انداختم،اما فایده ای نداشت،اون مرد دستای کوچیک ستاره رو گرفت تو دستاش و ستاره ی تو چشاشو دزدید،ستاره ی قشنگ تو چشاشو گرفت تو دستای کثیفشو رفت که رفت،ستاره چند روز تکون نخورد،ستاره مریض شد...گربه کوچولو خمیازه کشید و گفت:یعنی اون آقاهه بهش سم خوروند؟مثل مامان من؟
آقا سگه که از یاد گذشته منقلب شده بود یه اشک از گوشه ی چشمش سر خوردو افتاد رو دستش،دستشو لیس زدو ادامه داد:نه،ولی از اون روز بود که چشاش خالی شد،از اون روز بود که دیگه شکل آدم نبود ،از اون روز بود که غمگین و غمگین تر شد و تو سرش فکرای بد جمع شدو قلبش سیاه شد،اون موقع ها وقتی حرف میزد همه جا از درخشش چشاش روشن میشد ،حالا وقتی حرف میزنه یه موجود زشت و بدریخت از تو سرش در میادو همه جا تاریک میشه
همین موقع یه آدم چاق و گنده تلو تلو خورون و منگ با یه عالمه بطری الکل که تو بغلش گرفته بود از کنار میزی که آقا سگه و گربه کوچولو زیرش پناه گرفته بودن رد شد.گربه کوچولو از آقا سگه پرسید:این آقاهه چرا دم داره؟یه دم بلند و دراز مثل موش؟آقا سگه گفت:اینم یکی دیگه از آدمای این کافس ،آدم که چه عرض کنم ،اینجا هیچکی آدم نیست،اوایل این شکلی نبود،اوایل دم نداشت،یه آدم معمولی بود،یه کمی چاق،تو یه نون پزی کار میکرد،اونجا نون میپختن، نونای سفید،نونای گرد،نونای خوشمزه و خوشبو،یه روز که داشت از سر کار بر میگشت،یه روز که لپاش گل انداخته بود و از تو بقچه ی تو دستش عطر نون تازه تو هوا پخش می شد،یه بچه دید،یه بچه ی لاغر و گرسنه،بچه نگاش کردو آب دهنشو قورت داد،اونم بچه رو دید،بعد دستشو کرد تو بقچه ی نونش،عطر نون تو هوا بلند شد،چشای بچه برق زد،یه تیکه از نون تو بقچه کند،اما ندادش به بچه،نون رو چپوند تو لپای گل انداختش،از اون روز بود که دیگه شکل آدم نبود،از اون روز بود که دم دراورد و بدبخت و بد بخت تر شد و زندگی براش شد یه بطری پر از الکل...یهو کافه تاریک شد و صدای شکسته شدن چند تا بطری اومد،گربه کوچولو وحشت کرد،آقا سگه آرومش کردو بهش گفت:چیزی نیست،الان تموم میشه!وقتی کافه روشن شد یه موش کثیف و زشت رو زمین افتاده بودو داشت بین بطری های شکسته شده ی الکل وول وول میخوردو تنشو بین شیشه خورده ها زخمی می کرد،بعد از کلی تقلا ،بالاخره رو پاهاش وایسادو بدو بدو رفت از کافه بیرون،اما با یه لگد محکم که به شیکمش خورد پرت شد تو جوب و آب بردش،بعد صدای اون مرد عجیب و مرموزی که چهار تا چشم داشت و از سرش دو تا گوش خرگوشی زده بود بیرون بلند شد که گفت:خودش اینو انتخاب کرده بود!برای یه لحظه کافه ساکت شد ولی باز همهمه و ولوله شد،مرد مرموز گوش خرگوشی سرشو تکون داد و آه کشید بعد ورقای قبلی فالی که گرفته بود رو جمع کرد و شروع کرد به گرفتن یه فال جدید.گربه کوچولو از آقا سگه پرسید:اینجا کجاست؟آقا سگه گفت :گذر خیلی از آدما به این کافه می افته...گربه کوچولو نفهمید آقا سگه چی میگه آخه خیلی کوچیک بود،چشای گربه کوچولو یکیش سبز بود و یکیش آبی،آقا سگه اینو به گربه کوچولو گفت و بهش گفت :تو یه گربه ی استثنایی هستی،باید قدر چشاتو بدونی،گربه کوچولو خوشحال شد،از ته دل خندید و همه ی غم هاش یادش رفت
.
صدای پای یه تازه وارد اومد،یه زن قد بلند و خمیده که پوزه ای شبیه روباه داشت خرامان خرامان وارد کافه شد،مرد مرموز گوش خرگوشی تا چشش به زن افتاد یکی از سکه های کنار دستش رو براشت و انداختش تو هوا،سکه تو هوا هزار تا چرخ زد ولی هرگز برنگشت پایین،مرد گوش خرگوشی آه کشید و دوباره مشغول گرفتن فال شد

my dreams2

2008-07-17T01:51:00.000-07:00

وقتی بچه بودم ,من و خواهرم ,هدیه,یه تفریح هیجان انگیز برا خودمون درست کرده بودیم و اون این بود که دو تایی با دو تا چراغ قوه و دو تا لیمو ترش,از اون کوچولو سبزا,می چپیدیم تو کمد لباسا ,بعد چراغ قوه هامونو روشن می کردیم و لیمو ترش می خوردیم و می خندیدیم,اگه بدونین چه قدر کیف داشت,همیشه صدای خنده هامون لومون میداد و مامانم می اومد و با داد و بیداد از کمد می اوردمون بیرون,اما ما باز هم این کارو تکرار می کردیم تا وقتی که دیگه دو تایی تو کمد جا نشدیم,الان تجربه ی دوبارش برام شده رویا,البته هنوزم تو کمد جا میشم ولی نمیدونم تنهایی بازم کیف میده یا نه!ا

زوج خوشبختی دیگر

2008-07-17T01:49:00.000-07:00

زن:من خیلی دوستت دارم
مرد:منم خیلی
زن:خیلی چی؟
مرد:خیلی دیگه
زن:امشب میخوام غافلگیرت کنم
مرد:تو هر شب غافلگیرم میکنی
شب
زن:عزیزم ,امیدوارم زیاد ناراحتت نکرده باشم,آخه تو مخت زیادی آت و آشغال جمع شده بود, بالاخره یکی باید تمیزش میکرد,حالا که با من آشنا شدی دیگه به خاطرات قدیمیت احتیاجی نداری,همه رو از مخت کشیدم بیرون و انداختمشون دور
مرد:اینجا کجاست؟
تو کی هستی؟
من کیم؟

my dreams1

2008-07-17T01:45:00.000-07:00

یه گاز گنده از ماه

خواب

2008-07-17T01:41:00.000-07:00

خواب هایی هستند که تکرار میشن ,اونقدر تکرار میشن که تو باور میکنی که میخوان یه چیزی رو بهت بفهمونن,اما تو اینقدر کودن شدی که معناشونو نمی فهمی,صبح تا چشمتو باز میکنی خیلی واضح خوابی رو که دیدی به یاد می آری,از خودت میپرسی که چندمین بار که این خوابو دیدی,اولین بار؟نه مسلما اولین بار نیست,و اگه اولین باره چرا همه چیز به طرز غریبی برات آشناست,مثل همیشه یه لباس خوشرنگ تنته و یه گلدون سفالی رو که خاک نرم و تازه ای توشه رو سفت به سینت چسبوندی و تو یه ساختمون عجیب غریب پر از پله , بالا پایین میری و به همه جا سرک میکشی,انگار دنبال گیاهی برای گلدونت میگردی ,اونجا تنها نیستی,هرزگاهی آدم هایی از بغلت سریع میگذرن,اونقدر سریع که چهرشونو نمی بینی,اونا گاهی در این گذرهای سریع بهت تنه هایی محکم میزنن,تنه هایی که به نظر نمیاد چندان بی غرض باشه,شاید به قصد رها شدن گلدون از دستت بهت تنه میزنن,گلدونی که تو خواب تنها داراییته!ا
روز بعدش فکرت بد جوری مشغول خواب میشه,تصویرایی رو که تو خواب دیدی دوست داری اما چون ازشون سر در نمی آری اعصابت خرد میشه ,سعی میکنی از اعضای خونواده برا تعبیرش کمک بگیری ,اما بعدش فکر میکنی که فایده ای نداره چون جوابایی که بهت میدن رو حدس میزنی
:
برادرم:تو خواب دیدنتم به آدمیزاد نرفته,چرت و پرت محض!ا
خواهرم:زیادی خوردی حتما /من:نه!من اصلا دیشب شام نخوردم/خواهر:باز توهیچی نخوردی خوابیدی ,حتما ناهارم نخوردی ,نمی فهمی دیگه!خوبه حالا مریض بشی؟/من:!!!ا
مامانم:خیر باشه
بابام:چی گفتی بابا جان؟از اول تعریف کن/من:شرح و توصیف خواب از اول...../بابا:آخی,گلدون دوست داری بابا جان؟میخوای برات یه گلدون بخرم توش هر چی میخوای بکاری؟
.....

یادت میفته دفعه آخر که این خوابو دیدی یکی بهت تنه زد,گلدون از دستت افتاد و از چند تا پله قل خورد افتاد پایین, ولی نشکست,بعد با خودت میگی:اگه دفعه بعد بشکنه چی؟

حفره

2008-07-17T01:37:00.000-07:00

در خونه رو باز کردم و اومدم تو کوچه,کوچه تقریبا تاریک بود,برف آروم آروم می اومد,وایسادم وسط کوچه و خیره شدم به تیر چراغ برق,دیدن برف رو توی نور کم جون چراغ دوست داشتم,چشمم افتاد به ماشینی که درست وایساده بود جلو تیر چراغ برق,توی ماشین تاریک بود,رفتم جلوتر,دو تا مرد تو ماشین بودن,همون موقع راننده چراغ سقف ماشینو روشن کرد,حالا بهتر می دیدم,اون مردی که بغل راننده نشسته بود انگار داشت گریه میکرد,یه چیزی تو دستش بود که هی تکونش می داد,استخونام از شدت سرما تیر میکشید,برا چی از خونه زده بودم بیرون؟هواخوری؟پیاده روی؟اونم تو این هوا؟مغزم کار نمی کرد فعلا فقط می خواستم سر در بیارم که تو ماشین چی میگذره,داشتم میرفتم نزدیک تر که اون مرد که داشت گریه میکرد از ماشین اومد بیرون,چیزی که تو دستش بود رو گذاشت رو صندوق عقب ماشین,یه پارچه ی مچاله شده ی سفید که انگار چیزی توش پیچیده شده بود,دستشو کرد تو جیبشو جعبه ی سیگارشو دراورد,یه سیگار برداشت و گذاشت گوشه ی لبش,نور کم جون چراغ افتاده بود رو موهای سفید جلوی سرش,فکر می کنم چهل و هفت هشت سالی داشت ,شایدم جوون تر ,آخه مثل بچه ها گریه می کرد,نفسشو با شدت می کشید تو و هق هق میکرد,سیگارش همون طور خاموش گوشه ی لبش بود ,اصلا تو حال خودش نبود,حتی به من هم توجهی نمیکرد که حالا وایساده بودم جلوش و زل زده بودم به مردمک هایی که اشک براقشون کرده بود,نمی فهمیدم دارم چی کار می کنم یا چرا کنار این مرد وایسادم,فکر می کردم باید کنارش باشم شاید برا روشن کردن سیگارش!دستمو بردم به طرف جیب جلویی کتش,همون جایی که سیگارشو از توش در اورده بود,فندکشو کشیدم بیرون و سیگارشو روشن کردم ,برا این کار مجبور شدم نک پنجه هام وایسم,همون موقع بود که بالاخره منو دید,بهم نگاه کرد,یه پک نه چندان عمیق به سیگارش زد,پارچه ی مچاله شده ی سفیدو از رو صندوق برداشت و محکم چسبوند به سینش بعد راه افتاد رفت,زد به شیشه ی راننده,شیشه اومد پایین
:
بهتون که گفتم تمومه,بیخودی مارو این همه راه تو این هوا کشوندی
مرد انگار اصلا حرفاشو نشنید
:
چه قدر میشه؟
راننده مبهوت نگاهش کرد ,شاید تو نگاش یه حس تمسخر هم وجود داشت,پولشو گرفت و رفت,حالا من مونده بودم و اون مرد وسط کوچه, زیر برف,اول با قدم های محکم راه افتاد به سمت انتهای کوچه بعد انگار پشیمون شده باشه برگشت,آروم آروم به طرفم اومد,پارچه ی سفید مچاله رو گذاشت تو دستام,سرمو انداختم پایین و پارچه رو محکم گرفتم تو دستام,نگام که به دستاش افتاد یه چیزی تو دلم هری ریخت پایین,دستای لاغر و استخونی با رگهای آبی ورم کرده روش,یهو انگار همه چیزو تو دستاش دیدم,انگار شدم خون تو رگای آبی رو دستشو همه ی وجودشو گشتم,از مغزش گذشتم,جایی که خاطرات بچگیش بود ,جایی که خاطرات جوونیش بود...تا جایی که یه حفره بود,حفره ای به عمق دو یا سه سانتی متر,سرازیر شدم تو حفره ,توی حفره یه حس غریب بود,تاریکی,سرو صدای زیاد,تاریکی...به خودم که اومدم مرد دیگه اونجا نبود,لای پارچه ی مچاله ی سفیدو باز کردم,از دیدن چیزی که لای پارچه پیچیده شده بود وحشت کردم,یه طوطی سبز کوچیک که بالهاش به عقب جمع شده بود و همون طوری خشک شده بود,چشاش نیمه باز بود ,نوکش قرمز بود ,به قرمزی آسمون
.
توی باغچه ی جلوی خونمون یه گودال کوچیک کندم و طوطی رو خاک کردم,برف آروم آروم می اومد تا روی خاک رو سفید کنه!ا

شیری در توالت

2008-07-17T01:28:00.000-07:00

تقصیر من نبود,من نمی خواستم اینجوری بشه,اما شد!آره! به همین سادگی شد,حالا داری جلو من عین تمساح اشک میریزی که چی؟!خب توقع داشتی چی کار کنم؟هان؟نمی تونستم همین جوری ولش کنمو رامو بکشم بیام خونه,حالا هم که چیزی نشده...فقط یه کم ترسیدی,چیزی نیست...بیا ...یه کم آب بخور..آها...کم کم آروم میشی...تنت چه قدر یخ کرده ...داری میلرزی..تمومش کن دیگه..گفتم که...نمیدونم... انگار از سیرکی,جایی در رفته باشه...بچه شیره...تربیت شدس,نگاش کن,اون بیشتر از تو ترسیده,خیله خب,اونجوری نگام نکن,خب حقیقتش اینه که...باشه...دارم میگم...میدونی که نزدیک محل کارم یه سیرک هست,چند روزی بود که میرفتم نگاش میکردم,نمیدونی چه قدر شلاقش میزدن,چه قدر اذیتش میکردن,واسه چی؟برا اینکه از تو حلقه ی آتیش بپره یا رو پاهاش راه بره,فکرشو بکن! حیوون بیچاره...ولی دیگه تموم شد...دیگه اذیت نمیشه ,وقتی مربیش رفته بود ناهار بخوره دزدیدمش و اوردمش اینجا,خب چاره ای نداشتم,توقع نداشتی که بیارمش تو اتاق خواب,فکر کردم تو توالت جاش بهتره...وقتی اومدم خواب بودی ,گفتم وقتی پاشی همه چیو برات میگم,چه میدونستم پا میشی میری توالت...حالا هم که چیزی نشده...فقط...فقط دستای کوچولوتو خورده...انگشتای کوچولوی نازنینت...سر انگشتای کوچولوت که همیشه عاشق بوسیدنشون بودم
خوردشون
.....
تا ته
.
.
.
صدای گریه ی مرد
.......
صدای شلیک گلوله
.
صدای نعره ی شیر

گوله

2008-07-17T01:11:00.000-07:00

من اعتراض دارم
من به شدت اعتراض دارم
اما دهنم اونقدر کوچیکه و صدام اونقدر ضعیف, که اعتراضم به گوش هیچکس به جز خودم نمی رسه و به زودی گوله می شه و می افته ته دلم,اما نمی ذارم تبدیل به زخم بشه,نمی ذارم آزار دهنده بشه,اول توی کارخونه ی ذهنم رنگش می کنم و بعد می فرستمش به اعماق وجودم,الان اونجا هزار تا گوله ی خوش آب و رنگ دارم.میگن گربه ها هفده تا هجده سال عمر می کنن شاید هم نوزده سال ,اگر هزار سال هم عمر می کردم سر از روابط شما در نمیاوردم,همه چیز پیچیده است ,شما هر طور که بخواهید رفتار می کنید چون خودخواه هستید,خودم را زیاد خسته نمی کنم تا سر از کارتان در بیاورم و به شما حق می دهم که اینطور رفتار کنید,هر چه باشد شما روی دو پا راه می روید و این امتیاز بزرگی است,آنقدر بزرگ که بتوانید با اعتماد به نفس تمام با قدم های محکمتان همه چیز را زیر پای خود له کنید و حتی متوجه نشوید که چه کردید!شاید اگر روی چهار دست و پا راه می رفتید کمی اوضاع فرق می کرد,لااقل یکبار هم که شده امتحان کنیدا

پسرک پا اردکی

2008-07-17T01:07:00.000-07:00

باور کن نمی دانی اولین بار که پاهایت را دیدم چه قدر وحشت کردم,هزار بار مردم و زنده شدم,چند روز خود خوری کردم,چند روز پشت هم یکریز گریه کردم,چند بار دستهایم را محکم روی گوش هایم گذاشتم و جیغ کشیدم.اما تا امروز نتوانستم به تو بگویم چه چیز اینقدر مرا رنج داد,چه چیز باعث شد هزار بار به خودم لعنت بفرستم.....باور کن برایم سخت بود...چطور؟چطور می توانستم به تو بگویم چون پاهایت شبیه دیگران نیست دیگر دوستت ندارم؟
هیچ وقت آن روز را فراموش نمی کنم,بار اولی که چشمم به پاهایت افتاد,روی بلند ترین قله ی کوه نشسته بودیم-به گمان خودمان-تو برایم زیباترین شعر دنیا را خوانده بودی و من خوشبخت بودم,خوشبخت تا کی؟فکر می کردم تا آخر دنیا...شاید تقصیر خودم بود,نباید آنقدر اصرار می کردم,اصرار بیهوده ای برای در آوردن کفش هایمان و معلق کردن پاهایمان از آن بالا در میان بادی که آن روز آرام می وزید,گفتم اگر دوستم داری باید این کار را بکنی و تو این کار را کردی,وقتی جوراب هایت را درمی آوردی چشمهایت مثل همیشه مهربان بود و به من لبخند می زد و من خ و ش ب خ ت بودم...اما پاهایت ,آن پاهای زشت و نفرت آور همه چیز را خراب کرد.من دیگر خوشبخت نبودم و تو زیباترین شعر های دنیا را بلد نبودی
دیگر تو تنها یک پسرک پا اردکی بودی
فکر کردم وقتش رسیده تا همه چیز را به تو بگویم...راستش خیلی اتفاقی پیش آمد,زیاد نمی شناسمش اما
تاچشمم به پاهایش افتاد شیفته اش شدم,می توانم تصور کنم که وقتی پاهایش در میان زمین و آسمان معل.....ء
پسرک پا اردکی نامه را تا انتها نخواند,آن را با همان دقتی که تا شده بود تا کرد و در پاکتش گذاشت,روی کاناپه خوابید و پاهای اردکیش را توی شکمش جمع کرد

خوشبختی

2008-07-17T01:04:00.000-07:00

زن:درست واستا میخوام کرواتتو صاف کنم
مرد:داری راجع به چی حرف میزنی؟
زن:کروات
مرد:کروات دیگه چه کوفتیه؟
زن:همین چیزی که دور گردنت حلقه شده
مرد:این که دستای توئه عزیزم,میتونی بندازیشون پایین,داری خفم میکنی

عسل و این سبزیا

2008-07-17T00:59:00.000-07:00

من عاشق این سبزیا هستم ,بوی عجیبی دارند ,وقتی این سبزیا را بو میکنم درست به اندازه ی وقتی که انتهای بال مرغ زیر دندونام چرق و چوروق میکنه لذت میبرم , یا شا ید اشتباه میکنم ,لذت بوییدن این سبزیا با هیچ چیز مشابهت نمیکنه...تازه دو تا از این سبزیا هم دم در خونس که بزرگتر ه,سعی میکنم هر روز با جیغ و داد یک نفر رو راضی کنم تا درو باز کنه تا من برم بیرون و تک تک اون سبزیا رو بو کنم,آخه اینا چه میفهمن این سبزیا چه بویی داره ,اصلن فکر نکنم رنگ سبزو تشخیص بدن!ا

ملکه ی شهر خوراکی ها

2008-07-17T00:54:00.000-07:00

او ملکه ی شهر خوراکی ها است.انواع خوراکی ها در این شهر یافت میشود اما همشان یک رنگ دارند,رنگی به رنگ پوست ملکه ,او همه ی ساکنین شهر خوراکی ها را به رنگ خود می خواهد
ندیمه:خانوم ملکه چرا دماغتان اینقدر بزرگ است؟
ملکه:دماغم بزرگ است چون دماغ پادشاه بزرگ است ,چون ساکنین شهر کاری جز فرو بردن انگشتشان در دماغشان ندارند
ندیمه:ای وای خدا مرا بکشد! پس من هم باید به فکر تلنبه ای باشم تا دماغم را با آن باد کنم

باغ وحش بزرگ شهر ما

2008-07-17T00:49:00.000-07:00

چند وقت پیش به اتفاق یکی از دوستانم تصمیم گرفتیم به باغ وحش برویم تا هم از دیدن حیوانات مورد علاقه مان مسرور شویم و هم عکاسی کنیم,وضعیت باغ وحش نه تنها مسرورمان نکرد که بسی محزونمان کرد.البته انتظار نداشتیم از باغ وحشی همچون باغ وحش های بلاد کفر دیدن کنیم اما انتظار وضعی اینچنین ناراحت کننده را هم نداشتیم,شاید هم اشتباه از ماست که فکر میکنیم سگ و گربه را نباید در قفس انداخت,یا فکر میکنیم محل نگهداری گرگ و خرگوش باید اندکی با هم فرق کند,شاید حق با آنها باشد که فکر میکنند محل نگهداری بزها باید بزرگتر از محل نگهداری شیرها باشد!البته ما هم چندان بدمان نمی آید که شیرها را اینچنین بی حال و غمگین ببینیم,شاید دلمان خنک شود که از روی میله ها بپریم,خود را به قفس شیرها برسانیم و یک مو از یال شیر بکنیم و مفتخر شویم به این کارمان و بادی در غبغبمان بیندازیم از اینکه این شیر بیچاره جان ندارد یک عکس العمل کوچک از خود نشان دهد!میتوانیم بی تفاوت باشیم.میتوانیم همچنان به خرها پفک بدهیم و ذوق کنیم که چه خرهای پفک خوری داریم در این مملکت
!
.....
به علت سیستم حفاظتی بسیار شدید که حتی اهلی ترین حیوانات را در قفس هایی دو لایه محصور کرده بود نتوانستم عکس ها ی چندان خوبی بگیرم,به خوبی خودتان ببخشایید

بازم گربه ها

2008-07-17T00:41:00.000-07:00

چند روز پیش یه کتاب درباره ی گربه ها دیدم که توش جمله ها ی مختلف از آدما ی مختلف در مورد گربه ها بود ,جمله ها ی بامزه ای تو کتاب بود ,یکیش این بود:اگر با کسی آشنا شدید که صاحب یک گربه ی خانگی است بدانید با گونه ی خاصی از دیوانگی سرو کار دارید
:D
پس من بازم میخوام از گربه ها بگم و حرفام شاید برا کسانی که گربه دارن یا داشتن ملموس تر باشه,این موجودات ملوس و دوست داشتنی به نظر من هر کدوم واسه خودشون یه شخصیت خاص دارن که برا خودشون خیلی قابل احترامه !گربه ها خیلی به خودشون افتخار میکنن و علتش اینه که همه ی حرکاتشون رو با زیبایی و آرامش خاصی انجام میدن ,انگار همش قصد دلبری کردن داشته باشن!خیلی غیر قابل پیش بینی هستن و هرگز نمی تونی بفهمی تو مغزشون چی میگذره!ممکنه خودشونو براتون لوس کنن و رو زمین براتون غلت بزنن ولی تا دستتون رو طرفشون ببری با پنجه ها ی تیزشون زخم و زیلیتون کنن!شاید هیچ دلیل خاصی برا چنگ زدنشون نداشته باشن ,شاید فکر کردن که دستتون رو بی موقع به طرفشون دراز کردین ,به نظر من که حق دارن

Miramo

2008-07-17T00:39:00.000-07:00

من و ماری دوستان خوبی هستیم ,ما با هم زیاد حرف میزنیم و آرزوهای زیادی داریم,بعضی وقت ها دوست داریم بعضی ازاشخاص مذکر را آتش بزنیم ؛بعضی وقت ها دوست داریم آنها را از آتش نجات دهیم ؛گاهی اوقات دوست داریم زیر پایشان پوست موز بیندازیم وبخندیم....ما این کار ها را از قصد نمی کنیم ,اتفاقی پیش می آید

وقتی با او هستم بیش از حد میخندم تا اندازه ای که فکم درد میگیرد .ماری مرا مجبور میکند که سوار اتوبوس های شلوغ بشویم. او مرا مجبور میکند که به دستگیره های اتو بوس آویزان شوم و وقتی با حرکت اتوبوس این ور و آن ور میروم و در هوا تاب میخورم به من بخندد. ا
ماری خیلی لاغر است و اصلا شکمو نیست ولی دوست دارد آبمیوه های مرا در اتوبوس وقتی به سفر میرویم بخورد؛من دوست دارم به موهای ماری آدامس بچسبانم؛من دوست دارم او را مجبور کنم که از دم در دانشگاه تا دم در خانه پیاده بیاید؛من و ماری حرف های عجیبی با هم میزنیم مثلا روزی سن هایمان را روی هم گذاشتیم و به عدد چهل و چهار رسیدیم؛بعد خودمان را دو خانم چهل و چهار ساله تصور کردیم و فکر کردیم در آن سن و سال چه حال و روزی خواهیم داشت؛من و ماری فکر میکنیم تا آن موقع بالاخره شرکت انیمیشنی محبوبمان را که میرامو(!)نام دارد تاسیس کرده ایم وهر دو ازدواج کرده ایم .ماری فکر میکند شوهر من پنجاهو اندی سن دارد .مرد کچل اما مهربانی است که کلاه گیس می گذارد و من صبح ها قبل از اینکه به کارگاهش برود و در آنجا مشغول ساختن مجسمه هایی از جنس کله قند شود,کلاه گیسش را سر زانویم میگذارم و برایش شانه میکنم و بعد آن را بر سرش میگذارم ,او را میبوسم و به او تاکید میکنم که تا قبل از ساعت نه به خانه بر نمی گردم چون سرم خیلی شلوغ است و او با لبخندی مهربان میپذیرد.ماری فکر میکند من سه تا بچه دارم که بزرگترینشان پسری بیست ساله و بسیار خوش قد و بالا و کمی تخص و قلدر است.او درباره ی دو فرزند دیگرم هیچ نمیگوید چون با تولد آنها اصلا موافق نبوده و نیست !!من فکر میکنم که ماری شوهری شکم گنده با سبیل های حنایی اما جذاب دارد که بسیار شلخته است ولی در عین حال خانم ها برایش سر و دست میشکنند؛ماری از این موضوع ناراحت نمیشود و برایش بی تفاوت است.ماری تنها یک دختر دارد که هجده ساله است.او شبیه ماری است و مانند او از لبخند کجش برای نمایش دندان های ردیفش بهره میبرد.ا
ماری فکر میکند که پسر ِ من عاشق دختر او میشود ؛در نهایت برای آن دو مراسم با شکوهی می گیریم و بر سرشان نقل میپاشیم و کِِل میکشیم,شب عروسیشان با هم پچ پچ میکنیم و فردای آن روز با چمدان هایمان راهی جاده میشویم و تصمیم میگیریم که دور تا دور دنیا را بگردیم؛من پیشنهاد میدهم که یک سفر نامه برای خودمان درست کنیم؛ما برای سفرنامه یمان اسم میگذاریم:از کاشان تا کالیفرنیا
من رویاهایمان را برای هدیه تعریف میکنم ؛هدیه آنقدر میخندد که کف زمین پهن میشود .او مرا دختری حواس پرت و شلخته میداند که با دوستانم روابطی مالیخولیایی دارم
او مرا میبوسد
چشمهایم برق میزند,گرد میشود.... ا

دگردیسی

2008-07-17T00:35:00.000-07:00

وقتی وارد سالن شدم چشمم از دیدن اون همه آدم سیاهی رفت,از بینشون گذشتم و خودمو رسوندم به گوشه ی سالن,پشت یه ستون پهن روی یه صندلی که تک و تنها اونجا ایستاده بود نشستمو به صدای جمعیت گوش دادم...بعد از یه مدتی بیشتر سکوت خودمو میشنیدم تا صدای جمعیت رو همین موقع بود که اومد جلو دستشو به طرفم دراز کرد و گفت:با من می رقصی؟
یادمه به چشاش نگاه نکردم خیره شده بودم به دستش که به طرفم دراز شده بود,دهنمو باز کردم تا جوابشو بدم اما تنها صدایی که از دهنم خارج شد این بود:میووووووووووووو
یادمه لبخند زد بعد دستشو کشید رو سرم و گفت:چه گوشای خوشگلی
صبح وقتی چشمامو باز کردم یه گربه ی ملوس و دوست داشتنی شده بودم لابه لای یه ملافه ی تمیز که مثل برف سفید بود

گربه آنه,خوش خوشانه,پاییزانه,گنجشکانه

2008-07-11T13:37:00.000-07:00

امروز بالاخره بعد از مدت ها ی مدیدی که انتظارش را کشیده بودم آمد
باران امروز خیلی بی سرو صدا آمد,همراه با همان آرامشی که انتظارش را می کشیدم,آرام و پاور چین پاورچین آمد,سر انگشتان نمناکش را به صورت و دستهایم کشید و به همان آرامی در گوشم چک چک صدا کرد
.....
من عسلو بردم لب پنجره تا با هم اومدن اولین بارون پاییزی رو جشن بگیریم,عسل از دیدن بارون خوشحال شد.
چند نفس عمیق همراه با عسل
.
.
.
با هر نفسی که می کشیدیم چشمامون هم رنگ به رنگ میشد
سبز
آبی
نارنجی
یه گنجشک کوچولو روی درخت کاج روبروی خونمون نشسته بود و پرهاش رو پف داده بود و زیر شاخ و برگای درخت کاج بزرگ و مهربون پناه گرفته بود,انگار به اندازه ی ما از باریدن بارون خوشحال نبود,عسل تا چشمش به گنجیشک کوچولو افتاد شروع کرد به صحبت کردن باهاش,من تا اونجایی که فهمیدم مکالمشونو براتون ترجمه می کنم
:
عسل:میو میو!چرا تنها نشستی؟
گنجشک:جیک جیک!خب چون تنهام!هیچکی رو ندارم
عسل:چه بد!تنهایی بد چیزیه!من اینجا یه خونواده دارم!هر چند شکل خودم نیستن!یا شایدم من شکل اونا نیستم!نمیدونم!من هیچ سر از کارشون در نمیارم و حرفاشونو نمی فهمم,فقط یه کم حرفای این یکیو که بغلم واستاده میفهمم,اونم گاهی حرفای منو می فهمه!دیروز یه چیزایی شبیه همین قطره های بارون داشت آروم آروم از چشاش می ریخت پایین,هر چی نگاش کردم سر در نیاوردم چیه ولی بعدش شنیدم گفت: آه ه ه
گنجشک:خب شاید گرسنش بوده
عسل:آره منم فکر کردم گرسنشه,اما نمیدونم چرا هیچی نخورد!منم اشتهام کور شد بعدش
گنجشک:خب برا تو بد نشد,یه کم همچین زیادی تپلی
عسل:خب تو هم تپلی ,خیلی هم خوشمزه به نظر میای
گنجشک:وقت گیر اوردی ها!خوبه که دستت بهم نمیرسه
عسل:داشتم ازت تعریف می کردم!نترس!نمی خوام بخورمت,امروز تا تونستم خوردم,سیرم,دل گربه که سیر باشه ,نگاهشم پاک میشه
گنجشک:جیک جیک!سردمه!این بارون کی میخواد تموم بشه
عسل:میخوای بیای تو تا وقتی بارون بند بیاد؟
گنجشک:من جام خوبه,الان بارون بند میاد بعدش پر میزنم و میرم.تو یه فکری به حال خودت کن ,حوصلت سر نمیره تو اون چار دیواری؟
عسل:بعضی وقتا حوصلم سر میره ولی خب من به جاش یه جای گرم و نرم دارم,غذای خوب و گرم دارم,تازه اینا هر روز کلی نازمو میکشن و قربون صدقم میرن,خلاصه که چیزی کم ندارم
گنجشک:ولی من هر روز پر میزنم میرم یه جا!جاها ی جدید!چیزای قشنگ
عسل:می تونی بهم بگی وقتی بارون به تنت میخوره چه حسی داره؟
گنجشک:گفتنی نیست,باید خودت تجربش کنی
عسل:خب یعنی چی کار کنم؟
گنجشک:بپر بیرون
عسل:از اینجا؟آخه خیلی بلند!میترسم
گنجشک:تا وقتی بترسی هیچ چیز جدیدی رو نمی تونی تجربه کنی
هی ی ی ی!عسسسسل!داری چی کار میکنی؟میخوای خودتو بکشی؟بدو برو تو.......هوا خوری بسه دیگه!بارونم انگار داره بند میاد...!برو تو....کلی کار دارم
..........
وقتی پنجره رو بستم گنجیشک کوچولو هم پر زدو رفت,بارون هنوز داشت نم نم می بارید
عسل:میو ووووووووووو(ملتمسانه و کش دار

دوست

2008-07-05T00:29:00.000-07:00

آدما رو میشه به یه دلیل خیلی کوچولو دوست داشت یا دوست نداشت
با شماست که کدومو ترجیح بدید....دوست داشتن یا دوست نداشتن

دیو ِ در ِ حمام 5

2008-07-05T00:25:00.000-07:00

داستان تا اونجا رسیده بود که ملکه ماهی می خواست چیزی رو در گوش دیوزن بگه و باور کنید که من بیش از شما کنجکاو شنیدنش بودم
ادامه ی داستان
:
دیو زن از پولک های تن ملکه ماهی چشم بر نمیداشت و با خود فکر میکرد کاش لباسی به این زیبایی پر از پولک های نقره ای داشت و با آن می توانست دل همه ی دیو زن ها ی فامیل را ببرد,داشت خودش را در لباس پولکینش تصور میکرد که ملکه ماهی دم پهن و بلندش را در آب تکان داد و با آن ضربه ی محکمی به صورت دیوزن زد و به او گفت:حواست رابه من جمع کن !می خواهم نکته ی مهمی را برایت بگویم,دیو زن مثل برق از جا پرید و گوشهایش را تیز کرد,ملکه ماهی زمزمه کنان گفت:ک ل ی د را به ف رز ن د آب ه ا بسپار
دیو زن با خود فکر کرد,
از چه حرف میزند؟کلید کدام است و فرزند آب ها کیست؟برای چه باید این کار را بکنم؟
ملکه ماهی ادامه داد:چند تار از موهایت را به هم بباف و از آن ریسمان ظریفی درست کن,کلید را به آن بیاویز و سپس آن را به گردن فرزند آب ها بینداز,دیو زن اینبار بلند تکرار کرد
:
کدام کلید را میگویی؟فرزند آبها کیست؟برای چه........؟او همین طور فریاد میزد...ناگهان انگار از عمق آب ها بالا آمد و به سطح آب رسید,نور شدیدی چشمانش را آزرد,خورشید درست وسط آسمان بود,سفیدآب کوچکش هنوز در گهواره خواب بود,چند بار چشمهایش را با دست مالید,صدای در را شنید,انگار دیو مرد از حمام برگشته بود,هنوز گیج خواب بود و به حرف های ملکه ماهی فکر می کرد که چشمش به کتاب افتاد که از انتهایش کلیدی آ ویزان بود
یعنی ملکه ماهی راجع به این کلید حرف میزد؟
سفید آب دستهایش را در آب تکان داد,دهان کوچکش را باز کرد و خمیازه کشید
آب قل قل صدا کرد
فرزند آب ها همان سفید آب خودم است؟
دیو مرد بقچه به بغل وارد شد و با خود بوی خوش صابون و پوست تمیز و مرطوب آورد,دیو زن یادش آمد که در خواب وقتی با ملکه ماهی مشغول صحبت بود,دیو مرد زیر دوش, در میان آن همه آب مشغول شستن سرش بوده و دو ماهی کوچک و زیبا سیبیل هایش را از دو طرف گرفته و در آب تکان میدادند و به او در شستشو کمک میکردند ,برای همین غش غش زد زیر خنده,دیو مرد که علت خنده ی دیو زن را نمیدانست ابروهایش را بالا انداخت وبعد آنها را گره زد,این روزها خیلی کم حرف و بدخلق شده بود,دیو زن هنوز داشت میخندید و در همان حال تند و تند شروع کرد به تعریف کردن خوابش برای دیو مرد,وقتی حرفهایش تمام شد دیو مرد که همچنان ساکت بود دستش را به طرف سیبیل هایش برد و آنها را به هم گره زد و بعد اخم کرد,دیو زن این حالت دیومرد را خوب میشناخت,او هر وقت از موضوعی عصبانی و یا ناراحت و گیج میشد این کار را میکرد
دیوزن دستش را به طرف موهایش برد,چند تار از موهایش کند,آنها را به هم بافت,کلید را از انتهای کتاب جدا کرد و به ریسمان انداخت,بعد دو سر ریسمان را به هم گره زد,دستهایش می لرزید اما انگار نیرویی او را وادار به انجام این کار میکرد,دیو مرد در جا خشکش زده بود و با سیبیل های گره خورده اش فقط نگاه میکرد
دست های لرزان دیو زن وارد آب شد,وقتی میخواست کلید را به گردن سفید آب بیندازد او با شوق لبخند میزد و بیتابی می کرد,وقتی کلید را به گردنش انداخت اشک هایی که تا آن موقع در چشمهایش جمع شده بود لبریز شد وقطره قطره در آب افتاد و پلقی صدا کرد,هنوز چند ثانیه هم نگذشته بود که سفیدآب مقابل چشمان دیو مرد و دیوزن تبدیل به ماهی زیبایی شد با بدنی سراسر پوشیده از پولک نقره ای درست مثل ملکه ماهی در خواب دیوزن

...

دیو ِ در ِ حمام 4

2008-07-05T00:19:00.000-07:00

چون دیو پسر ِ ما سفید و گرد بود فکر کردیم که اسم او را سفیدآب بگذاریم
****
سفیدآب از میان آب ها به دنیای عجیب بالای سرش نگاه میکرد .برای او هم دنیای آبی اطرافش و هم دنیای بیرون از آبی ها ناشناخته بود.سایه ی از مامان دیو ِ و بابا دیو ِ میدید که برایش دست تکان میدادند.این دو چهره ی مهربان و دوست داشتنی برای سفیدآب معنایی نداشتند.سفیدآب از شناور بودن در میان آبی ها لذت میبرد و گرمای نور زردی که بر آبی ها افتاده بود پوست سفیدش را نوازش میکرد و آن راصورتی تر جلوه میدا د اما چشمهایش کنجکاو بودند تا به دنیای بیرون از این مایع شفاف سرکی بکشند,برای همین بارها سعی کرده بودجست بزند و از دنیای آبی ها بیرون بپرد.پاهایش را در آب تکان میدادو دست های کوچکش را گره می کرد تا مایع شفاف اطرافش را بشکافد اما دست ها و پاهایش قدرت زیادی نداشتند و بعد از مدتی تقلا خسته میشد و از فرط نا امیدی قطره های اشک از گوشه ی چشمانش سرازیر میشد و در میان آن همه آب گم میشد
مامان دیو ِ و بابا دیو ِ بیشتر وقتشان را کنار گهواره ی بلورینی که بابادیو ِبرای سفیدآب خریده بود میگذراندند.آنها هنوز از تولد دیوپسر آبششیشان متعجب بودند ولی او را خیلی دوست داشتند,چشمان آبی و شفاف او از میان آن همه آب به آنها لبخند میزد و آنها را از شوق در آغوش کشیدنش لبریز می ساخت,در چشمان سفید آب گاهی یک تکه ابر بود ,گاهی ماه,گاهی خورشید,و بیشتر اوقات مامان دیو ِ و بابا دیو ِ که دیگر برایشان حسرت شده بود تا سفیدآب را در آغوش بگیرند,پوست نرم و لطیفش را نوازش کنند و بر گونه های کوچکش بوسه بزنند
سه روز بود از تولد دیو پسرشان میگذشت و آنها روز به روز بیشتر به او علاقه مند میشدند وفکر از دست دادنش آنها نگران میکرد
****
نزدیکای ظهر بود ,آفتاب ظهر گیسوان طلایی اش را در حیاط خانه ریخته بود و آنها را در حوض کوچک حیاط شستشو میداد ,آقا دیو ِ با بقچه ی حمامش از در بیرون رفت ,دیو زن کنار گهواره ی سفیدآب بود و گهواره را آرام آرام تکان میداد و برای سفیدآب شعر میخواند
سفیدم,سفیدکم
نقل ترم ,ماه شبم
..........
وقتی سفید آب خوابید,دیوزن بلند شد و به گوشه ی اتاق رفت,آنجا یک صندوقچه ی قدیمی بود که در آن چیزهای خیلی قدیمی خانوادگی را نگهداری میکردند ,در آن را باز کرد,صندوقچه پر بود از خرده ریزها ی مختلف قدیمی,انواع و اقسام قفل های بدون کلید و ساعت های از کار افتاده,عکس های سیاه و سفید از اجداد آنها در حمام ها ی مختلف و...دیوزن گشت و از میان آن همه خرت و پرت کتابی پیدا کرد که به نظر میرسید مربوط به هزاران سال پیش باشد,یک کلید از انتهای کتاب آویزان بود .دیوزن کتاب را برداشت,در صندوقچه را بست و پاورچین پاورچین برگشت کنار گهواره,بالشتی سفید و نرم که گل های کوچک و سرخی کنارش گلدوزی شده بود را زیر سرش آماده کرد و کنار گهواره دراز کشید و کتاب را گشود,کتاب مربوط به اجداد دیوها بود,بعضی از صفحات کتاب از شدت کهنگی در حال پوسیده شدن بود ,در صفحات دیگر هم چیز مشخصی دیده نمیشد پر بود از اشکال و خطوط مبهم و غریب که به نظر می آمد ورد یا جادو باشند ولی بسیار ناخوانا ,دیو زن با زحمت توانست چند کلمه ای از درون یکی از وردها بخواند,او آنقدر کتاب را ورق زد تا پلک هایش سنگین شد و آهسته و آرام سطح چشمانش را پوشاند.او به خواب رفت .انگار پشت پرده ی چشمانش را یک آبی ساکت و سنگین فرا گرفت.خود و دیو مردش را زیر آب دید ,در آنجا همه چیز مثل زندگی خودشان بود,همان خانه و همان اسباب و اثاثیه و سماوری که آنجا هم قل و قل می جوشید ,با این تفاوت که همه چیز در میان آب فرو رفته بود,آنها در میان آبی ها معلق بودند,او سفیدآب را در آغوش داشت و سفیدآب از سینه ی او شیر میمکید,هزاران هزار ماهی قرمز و گلی رقص کنان دور آنها میچرخیدند,هر سه خوشحال بودند,دیو مرد قهقه میزد و از دهانش حباب خارج میشد.در میان آن همه ماهی قرمز یک ماهی نقره ای با باله هایی بزرگ بود که از سایر ماهی ها بزرگتر و زیباتر بود.انگار ملکه ی آنها باشد,ملکه ماهی پیچ و تاب خوران خود را به گوش چپ دیو زن رساند و در گوشش چیزی زمزمه کرد

دیو ِ در ِ حمام 3

2008-07-05T00:06:00.000-07:00

بالاخره انتظارها به سر اومد و بچه ی دیو در حموم به دنیا اومد
یکی از دوستان حدس زده بود که دیو زن حامله نیست و فقط در حال اجرای رسومات .اما اینطور نبودو قضیه ,قضیه ی بالش و اجرای رسومات نبود,بله دیو زن ها رسم دارند که وقتی شوهرشون هندونه میخوره یه بالش بذارن زیر لباسشون و دستشون رو بذارن روش ولی این رسم موقعی درست به اجرا در میاد که دیو زن واقعی به دو گوشش گوشواری از دو گیلاس سرخ همزاد بیاویزد در غیر این صورت رسم درست به اجرا در نیامده و دیو های در حموم این رو خیلی بد میدونن و چون در تصویر اثری از گیلاس بر گوش دیو زن نیست پس دیو زن در تصویر قبلی حامله بوده

بگذریم
دیروز داشتم از دم بیمارستان رد میشم که باز هم چشمانم به جمال آقای دیو روشن شد یعنی راستش را بخواهید اول چشمم به دمپایی های صورتی او افتاد ,دیو در حموم داشت سراسیمه وارد بیمارستان میشد و معلوم بود تمام مسیر رادویده چون به هن وهن افتاده بود,اینبار دیگه حوصله ی جنگولک بازی و تبدیل شدن را نداشتم پس خودمو به دیو رسوندم و خودم رو معرفی کردم ,او شنیده و نشنیده لبخند زد و اجازه داد با او همراه بشم.با هم به بخش زنان و زایمان رفتیم و دیو زن رو در حالی که بسیار آرام روی تخت دراز کشیده بود و موهای زیبایش در اطراف سرش پراکنده بود دیدیم اما خبری از بچه نبود!دیو زن به خوابی عمیق فرو رفته بود انگار که سال ها نخوابیده ,آقای دیو خیره به دیوزن در امواج موهایش غرق بود که پرستاری از راه رسید ,نوک کفش هایش مثل نوک دماغش تیز بودو چشمان شهلایی داشت,جلو آمد و با هزار عور و ادا برای آقای دیو توضیح داد که بچه ی آنها یک دیو پسر صحیح و سالم و تپلی است اما یک تفاوت بسیار کوچک با سایر دیو پسرهای دنیا دارد و آن این است که به جای شش,آبشش دارد و برای همین او را در آکواریوم بخش انداخته اند و ما را به آنجا برد تا او را ببینیم.دیو پسر با چشمانی که مثل آسمان آبی بود در آکواریوم دست ها و پاهایش را تکان میداد و به ما لبخند میزد,در ظاهر تفاوتی با دیگر دیو بچه ها نداشت و حتی زیباتر و شاداب تر به نظر می آمد.دیو در حموم آهسته به سمت آکواریوم رفت,دستها و صورتش را به شیشه آکواریوم چسباند و اشک در چشمانش حلقه زد

دیو ِ در ِ حمام 2

2008-07-05T00:03:00.000-07:00

دیروز داشتم از دم در حموم رد می شدم که چشمم بهش افتاد,بقچشو زده بود زیر بغلشو داشت از در حموم می اومد بیرون,لپاش گل انداخته بودو موهای سرش از خیسی برق میزدو از نوک سیبیلاش آب میچکید,فضولیم گل کرد تصمیم گرفتم دنبالش راه بیافتم ببینم کجا میره,یه کم پایین تر از حموم پیچید تو یه کوچه ,باز یه کوچه ی دیگه و...چپ,راست,چپ,راست,یه دفه شک کردم که نکنه متوجه من شده و میخواد راه گم کنه ولی اشتباه میکردم چون آخرین کوچه ای که پیچید یه کوچه ی دراز و باریک بود که وقتی از توش رد میشد شیکمش از دو طرف به دیوار کشیده میشد,ته کوچه یه در بود که انگار تازه رنگ شده بود,آبی آسمونی,که خب به اندازه ی کوچه تنگ و ترش بود و دیو در حموم مجبور شد برای داخل شدن یه وری بشه و بقچشو بالای سرش بگیره تا ازش رد بشه,همیشه فکر می کردم خونه ی دیوا باید بزرگتر از این حرفا باشه ولی خب این دیو در حموم بودو همه چیش با دیوای دیگه یه کم فرق داشت,حالا پشت اون در آبی مونده بودمو با خودم آرزو می کردم که کاش گربه می شدم که می تونستم از دیوار بپرم بالا و تو خونه ی دیو در حموم هم سرکی بکشم,هنوز یه دقه از آرزویی که کرده بودم نگذشته بود که دیدم گربه شدم ,فوری عزمو جزم کردمو پریدم سر دیوار,از اونجا میتونستم تو خونه ی دیو در حمومو ببینم,مثل همه ی خونه ها ی قدیمی و فسقلی خوشگلو تر تمیز بود ,یه حوض کوچولوی فیروزه ای هم وسطش بود که دور تا دورش گلدونای شمعدونی چیده بودن ولی تو حوضش ماهی قرمزو گلی نبود,یه کم اون ور تر یه خونه ی کوچولو بود که کم شباهت به خونه ی مادر بزرگه نبود,یه ایوون کوچولو هم داشت, دیوکه ما با زنش تو ایوون نشسته بود,یه سماور بزرگ بینشون داشت قل و قل میکرد .دیو در حموم داشت هندونه میخوردو با زنش تندو تند حرف میزد .البته خب من نمیفهمیدم چی میگه ولی شنیده بودم که زنشو خیلی دوست داره و شنیده بودم که زن خوشگلی داره ,زنش سینه های بزرگی داشت و چشاش با اینکه ریز بود نوعی ملاحت دیو زنانه درش به چشم میخورد ولی من اینو خوب میدونستم که آقا دیوه زنشو نه به خاطر سینه های بزرگش و نه به خاطر چشم های فریبندش بلکه فقط به خاطر اینکه یه دیوزنه واقعیه دوست داره,اینو از شرمی که تو چشاش بود خوندم,راستی انگار زن دیو در حموم حامله س نه؟

دیو ِ در ِ حمام 1

2008-07-04T23:58:00.000-07:00

اسم او دیو ِ در ِحمام است
دیوی که با سایر دیوها کمی تا حدودی فرق دارد
مثلا اینکه بسیار خجالتی است
و بسیار به حمام رفتن علاقه دارد
برای همین اگر تا به حال به حمام بیرون رفته اید احتمالا او را دیده اید که سر به زیر آنجا ایستاده و منتظر است تا نمره ی او را بخوانند تا وارد شود
همیشه چیزکی را پشت خود پنهان کرده و هیچکس تا به حال نفهمیده آن چیست
خواهش می کنم شما هم از او نپرسید چون باعث می شوید معذب تر شود

هولدن

2008-07-04T23:48:00.000-07:00

هولدن عزیزم سلام
دلم برات خیلی تنگ شده ,فکرشو بکن منم مثل تو از همه چیزای لجن در مال این دنیا حالم به هم خورده,یادته بهم میگفتی وقتی میخندی بامزه میشی ,کاش الان اینجا بودی تا باز برات میخندیدم
دیشب کلی طول کشید تا خوابم ببره ,کلی از این پهلو به اون پهلو شدم ,ملافه ی سفید رومو کنار زدم و باز کشیدم روم....حتی به این فکر کردم که برم لب پنجره و پاهامو از اون بالا آویزون کنم پایین بعد به ماه خیره بشمو خودمو پرت کنم پایین بعدش فکر کردم شاید بهتر باشه قبلش یه سر برم پیش همسایه پایینی,خانوم دکترو میگم ,آخه امروز ساعت دیواریش از کار افتاده بود .اونقدر گریه کرده بود که چشاش سرخ سرخ شده بود !بعد دیدم ساعت دو نصفه شبه و حتما الان با چشای قرمزش خوابیده,میخواستم بلند شم برم کنار پنجره یادم افتاد که جوراب پام نیست ,آخه دیروز با یکی حرف زدم که سعی داشت بهم خوشبختی تزریق کنه واسه همین بهش گفتم مطمئن باش امشب از خوشی بی جوراب میخوابم!!پاهام مثه دو تا تیکه یخ شده بود,از این که با پاهای لخت تا لب پنجره برم مور مورم شد ,برا همین بی خیال شدم .تازه میدونی که جرئتشو ندارم ,خودتم میدونی که بزدل تر از این حرفام.میدونی وضعیت دیشبم منو یاده اون شبی انداخت که دختره رو کشوندی تو اتاقت و تنها کار مسخره ای که تونستی بکنی این بود که لباسشو تو گنجه براش آویزون کنی
هی پسر!چرا نتونستی؟
میتونستی تمام شبو خوش بگذرونی هولدن
کلاوی کوردو دیگه از کجات در آوردی؟
کلاوی کوردمو عمل کردم ,برا همین نمیتونم"
یادته وقتی خداحافظی کرد بهت گفت :تنه لش کثافت
هی هولدن چرا وقتی لباسشو آویزون می کردی افسرده شدی؟
منو تو بابت چه چیزای مسخره ای افسرده میشیم
هولدن
هولدن
هولدن عزیزم
دلم برات خیلی تنگ شده
هولدن:شخصیت اصلی رمان ناتور دشت اثر جی.دی.سالینجر

Hedyaleh(hedieh+haleh)

2008-07-04T23:44:00.000-07:00

به اندازه ی خودم کودکانه
نمیدونم یادت میاد یا نه,خیلی سال پیش بود,شاید هیجده سال پیش ,اون موقع ها کلاس دومی بودی فکر کنم شایدم کلاس سومی ,یادته برات یه نامه نوشتم و انداختم تو پاگرد طبقه چهارم؟اون موقع ها که نوشتن بلد نبودم یادمه از مامان خواستم تا هر چی من میگم رو بنویسه بعد گذاشتمش تو یکی از پاکت های پستی که از خارج می اومد و روش چند تا تمبر رنگ و وارنگ چسبونده بودن بعد درشو حسابی با چسب چسبوندم و یه کم مونده بود از مدرسه بیای انداختمش اونجا ,هنوز تو از مدرسه نیومده بودی که خانوم ک با اون لنگای درازش پاکت به دست با یه قهقه ی مسخره اومد تو خونمون,طبق معمول پیجامه ی آقای ک رو پوشیده بود,پاکت تو دستش بود و مدام میخندید تا چشمش به من افتاد گفت:مرده شورتو ببرن بچه!این چیه آخه؟منو بگو فکر کردم شوهرمه از آلمان نامه داده,نیم وجبی ببین چه چیزایی نوشته!یادمه یه سه چار ماهی این نامه تو دست دوست و فامیل و آشنا میچرخید,همه میخوندن و میخندیدن ولی من هنوزم نمی فهمم کجاش خنده دار بوده!؟
فقط سرخ میشدم از خجالت
کاش اون نامه رو یکی نگه میداشت ,دوست داشتم الان لای دفترایی بود که از بچگی سیاهشون میکردم و تو دزدکی میخوندیشون و بعضی وقتا از خنده سرخ میشدی و بعضی وقتا صورتت از اشک خیس میشد.کاش الان اون نامه بود چون هر چی فکر میکنم یادم نمیاد چه جوری نوشته بودمش,فقط یادمه یه نامه ی تشکر آمیز بود ,آخه روزه قبلش بهم یاد داده بودی چه جوری آی با کلا بنویسم .هنوزم که هنوزه نیم وجبی ام ,هنوزم عاشقه نامه نوشتنمو فقط بلدم سر ِ آ کلا بذارم

رویای نیمه شب تابستان

2008-07-04T23:39:00.000-07:00

اگه شب زیاد خوردیو سرتو جای.....گذاشتی خوابیدی باید توقع دیدن اینجور خواب ها رو هم داشته باشی ,باور کن اگر شب به پیشنهاد فلان کسک پا نشی بری چلوکبابی و برای محکوم نشدن به اینکه کلاس میذاری یه کباب چرب وچیلی تهوع آور رو درسته نبلعی اون وقت شب سر راحت رو بالش میذاری و خواب نمی بینی که بابات با دمپایی سوار هواپیمای مسافربری به صورت تک سرنشین شده و در حالی که با تو که رو پشت بوم خونتون واستادی دست تکون می ده صاف میره تو بالکن خونه ی همسایه بالایی و انتهای هواپیماش آتیش می گیره و خوشبختانه از هواپیما با چتر نجات میپره پایین و خودشو نجات می ده,
و البته تو خواب از این احساس رضایت میکنی که بابات با اینکه هواپیماش آتیش گرفته و دمپایی های پلاستیکی که مامانت تازه واسش خریده رو از دست داده لبخند بر لب داره به سمت زمین میاد و خوشحالی از اینکه فرشته ها تو خوابت شبیه گربه ان و تند و تند دارن امداد غیبی میرسونن!ا